اختلال اضطراب فراگیر

اختلال اضطراب فراگیر

ملاک های تشخیصی

اضطراب و نگرانی بیش از حد(انتظار بیمناک)، که در بیشتر روزها حداقل به مدت ۶ ماه، در مورد چند واقعه یا فعالیت روی می دهند(مانند عملکرد شغلی یا تحصیلی)
فرد کنترل کردن این نگرانی را دشوار می داند.
اضطراب و نگرانی با سه (یا تعداد بیشتری) از شش نشانه زیر ارتباط دارند(به طوری که حداقل برخی نشانه ها در بیشتر روزها ظرف ماه گذشته وجود داشته اند).

توجه: فقط یک مورد در کودکان ضروری است.

بی قراری یا احساس عصبی یا کفری بودن.
به راحتی خسته شدن.
مشکل تمرکز کردن یا تهی بودن ذهن.
تحریک پذیری.
تنش عضلانی.
اضطراب، نگرانی، یا نشانه های جسمانی، ناراحتی یا اختلال ملاحظه بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی، یا زمینه های مهم دیگر عملکرد ایجاد می کنند.
این اختلال ناشی از تأثیرات فیزیولوژیکی مواد(مثل سوءمصرف مواد مخدر، دارو) یا بیماری جسمانی دیگر نیست(مثل پرکاری تیروئید).
این اختلال با اختلال روانی دیگر بهتر توجیه نمی شود(مثل اضطراب یا نگرانی در مورد داشتن حملات وحشتزدگی در اختلال وحشتزدگی، ارزیابی منفی در اختلال اضطراب اجتماعی] فوبیچ[، آلودگی یا وسواس های دیگر در اختلال وسواس فکری –عملی، جدایی از اشخاص دلبسته در اختلال اضطراب جدایی، یادآورهای وقایع آسیب زا در اختلال استرس پس از آسیب، افزایش وزن در بی اشتهایی عصبی، شکایت های جسمانی در اختلال نشانه جسمانی، تصور نقص هایی در ظاهر در اختلال بدشکلی بدن، مبتلا بودن به بیماری جدی در اختلال اضطراب بیماری، یا محتوای عقاید هذیانی در اسکیزوفرنی یا اختلال هذیانی).

ویژگی های تشخیصی

ویژگی اصلی اختلال اضطراب فراگیر،اضطراب ونگرانی بی از حد (انتظار بیمناک) در مورد چند واقعه یا فعالیت است. شدت، مدت، یا فراوانی اضطراب و نگرانی، با احتمال واقعی یا تأثیر رویداد مورد انتظار، بی تناسب است. فرد کنترل کردن این نگرانی و اجازه ندادن به افکار نگران کننده که در توجه به تکالیف در دست انجام اختلال ایجاد نکنند را دشوار می داند. بزرگسالان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر اغلب در مورد شرایط زندگی روزمره و عادی، مانند مسئولیت های شغلی احتمالی، سلامتی و امور مالی، سلامت اعضای خانواده، بدبختی برای فرزندانش، یا مسائل پیش پا افتاده(مثل کارهای روزمره خانوار یا دیر کردن برای قرار ملاقات) نگران هستند. در طول دوره این اختلال، کانون نگرانی ممکن است از یک موضوع به موضوع دیگر جابجا هستند.

چند ویژگی، اختلال اضطراب فراگیر را از اضطراب غیربیمارگون متمایز می کنند. اول اینکه، نگرانی های مرتبط با اختلال اضطراب فراگیر بیش از حد هستند و معمولاً عملکرد روانی –اجتماعی را به طور قابل ملاحظه ای مختل می کنند، در حالی که نگرانی های زندگی روزمره بیش از اندازه نیستند و قابل کنترل تر هستند و در صورتی که مسایل اضطراری تر پیش بیایند، ممکن است کنار گذاشته شوند. دوم اینکه، نگرانی های مرتبط با اختلال اضطراب فراگیر، فراگیرتر، برجسته تر، و ناراحت کننده تر هستند؛ مدت طولانی تری دارند؛ و غالباً بدون عوامل راه انداز روی می دهند. هرچه دامنه شرایط زندگی که فرد در مورد آنها نگرانی دارد گسترده تر باشد(مثل امور مالی، ایمنی فرزندان، عملکرد شغلی)، نشانه های او به احتمال بیشتری ملاک های اختلال اضطراب فراگیر را برآورده می کنند. سوم اینکه، نگرانی های روزمره به احتمال خیلی کمتری با نشانه های جسمانی همراه هستند(مثل بی قراری یا احساس عصبی یا کفری بودن). افراد مبتلا به اختلال اضطرابی فراگیر از ناراحتی ذهنی ناشی از نگرانی مداوم و اختلال مرتبط در زمینه های اجتماعی، شغلی، یا زمینه های مهم دیگر عملکرد خبر می دهند.

ویژگی های مرتبط که تشخیص را تأیید می کنند

در ارتباط با تنش عضلانی، ممکن است لرزش، منقبض شدن، احساس سستی، و دردها یا سختی عضله وجود داشته باشد. خیلی از افرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر دستخوش نشانه های جسمانی (مثل عرق کردن، تهوع، اسهال) و پاسخ های یکه خوردن اغراق آمیز نیز می شوند. نشانه های بیش انگیختگی خودمختار(مثل شتاب ضربان قلب، کمبود نفس، سرگیجه) در اختلال اضطراب فراگیر از اختلالات اضطراب دیگر، مانند اختلال وحشتزدگی، کمتر برجسته هستند. اختلالات دیگری که ممکن است با استرس مرتبط باشند(مثل نشانگان روده تحریک پذیر، سردردها) غالباً با اختلال اضطراب فراگیر همراه هستند.

شکل گیری و روند

شماری از افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر می گویند که در طول عمرشان احساس کرده اند که مضطرب و عصبی هستند. متوسط سن به هنگام شروع اختلال اضطراب فراگیر ۳۰ سالگی است؛ با این حال، سن به هنگام شروع، دامنه بسیار گسترده ای دارد. متوسط سن به هنگام شروع، دیرتر از سایر اختلالات اضطرابی است. نشانه های نگرانی و اضطراب بیش از حد ممکن است در اوایل زندگی روی دهند، اما بعداً به صورت خلق و خوی مضطرب آشکار می شوند. شروع این اختلال به ندرت قبل از نوجوانی است. نشانه های اختلال اضطراب فراگیر به مزمن شدن گرایش دارند و در طول عمر افزایش و کاهش می یانند، و بین شکل های نشانگانی و زیرنشانگانی اختلال نوسان می کنند. میزان بهبود کامل بسیار پایین است.

جلوه بالینی اختلال اضطراب فراگیر در طول عمر نسبتاً باثبات است. تفاوت اصلی در گروه های سنی، محتوای نگرانی فرد است. کودکان و نوجوانان بیشتر در مورد عملکرد تحصیلی و ورزشی نگران هستند، در حالی که افراد مسن تر از نگرانی بیشتر در مورد سلامت خانواده یا سلامت جسمانی خودشان خبر می دهند. بنابراین، محتوای نگرانی فرد متناسب با سن است. افرد جوان نشانه های شدیدتر از افراد مسن تر را تجربه می کنند.

هرچه افراد زودتر نشانه هایی داشته باشند که ملاک های اختلال اضطراب فراگیر را برآورده کنند، همزمانی اختلالات بیشتری خواهند داشت و معیوب تر خواهند بود. پیدایش بیماری جسمانی مزمن می تواند موضوع قدرتمندی برای نگرانی بیش از حد در افراد سالخورده باشد. در افراد سالخورده نحیف، نگرانی در مورد ایمنی-و مخصوصاً زمین خوردن- ممکن است فعالیت ها را محدود کند. در آنهایی که اختلال ناختی زودهنگام دارند، آنچه به نظر می رسد نگرانی بیش از حد مثلاً در مورد مکان چیزها باشد، با توجه به اختلال شناختی، احتمالاً واقع بینانه تر انگاشته می شود.

در کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر، اضطراب_ها و نگرانی ها اغلب به کیفیت عملکرد یا رقابت آنها در مدرسه یا رویدادهای ورزشی مربوط می شوند، حتی زمانی که عملکرد آنها توسط دیگران ارزیابی نشود. امکان دارد که آنها در مورد وقت_شناسی، نگرانی بیش از حد داشته باشند. آنها همچنین ممکن است در مورد رویدادهای فاجعه آمیز، مانند زلزله یا جنگ هسته ای نگران باشند. امکان دارد کودکان مبتلا به این اختلال بیش از حد دنباله رو، کمال گرا، و نامطمئن از خودشان باشند و گرایش داشته باشند که به دلیل نارضایتی بیش از حد از عملکرد نه چندان کامل، تکالیف را دوباره انجام دهند. آنها معمولاً در جلب اطمینان خاطر و تأیید، بیش از حد غیرتمند هستند و در رابطه با عملکرد و چیزهای دیگری که در مورد آنها نگرانی دارند، به اطمینان خاطر بیش از حد نیاز دارند.

امکان دارد که اختلال اضطراب فراگیر در کودکان، تشخیص اضافی داده شود. هنگام در نظر گرفتن این تشخیص در کودکان، ارزیابی کامل برای وجود اختلالات اضطرابی کودکی دیگر و اختلالات روانی دیگر باید انجام شود تا معلوم شود که آیا نگرانی ها ممکن است با یکی از این اختلالات بهتر توجیه شوند. اختلال اضطراب جدایی، اختلال اضطراب اجتماعی(فوبی اجتماعی)، و اختلال وسواس فکری-عملی اغلب با نگرانی هایی همراه هستند که ممکن است شبیه نگرانی های شرح داده شده در اختلال اضطراب فراگیر باشند. برای مثال، کودک مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی ممکن است به علت ترس از تحقیر، در مورد عملکرد تحصیلی نگران باشند. نگرانی ها در مورد بیماری نیز ممکن است با اختلال اضطراب جدایی یا اختلال وسواس فکری-عملی بهتر توجیه شوند.

عوامل خطر و پیش آگهی

خلق و خویی. بازداری رفتاری، حالت عاطفی منفی (روانرنجورخویی)، و اجتناب از صدمه با اختلال اضطراب فراگیر ارتباط داشته اند.

محیطی. گرچه ناملایمات دوران کودکی و محافظت بیش از حد والدین با اختلال اضطراب فراگیر ارتباط داشته اند، اما هیچ عوامل محیطی مشخص نشده اند که مخصوص اختلال اختلال فراگیر باشند یا برای دادن این تشخیص، ضروری یا کافی باشد.

ژنتیکی و فیزیولوژیکی. یک سوم خطر مبتلا شدن به اختلال اضطراب فراگیر، ژنتیکی است، و این عوامل ژنتیکی با خطر روان رنجورخویی همپوشی دارند و سایر اختلالات اضطرابی و خلقی، مخصوصاً اختلال افسردگی نیز در آن سهیم هستند.

موضوعات تشخیصی مرتبط با فرهنگ

تنوع فرهنگی زیادی در جلوه اختلال اضطراب فراگیر وجود دارد. برای مثال، در برخی از فرهنگ ها، نشانه های جسمانی در جلوه این اختلال غالب هستند، در حالی که در فرهنگ های دیگر، نشانه های شناختی غالب هستند. وقتی با گذشت زمان، نشانه های بیشتری گزارش داده می شوند، این تفاوت ممکن است در جلوه اولیه آشکارتر از جلوه بعدی باشد. در مورد اینکه آیا آمادگی برای نگرانی بیش از حد با فرهنگ ارتباط دارد یا نه، اطلاعاتی وجود ندارد، اما موضوعی که در مورد آن نگرانی وجود دارد می تواند مخصوص فرهنگ باشد. هنگام ارزیابی اینکه آیا نگرانی ها درباره موقعیت های خاص بیش از حد هستند یا نه، در نظر گرفتن زمینه اجتماعی و فرهنگی اهمیت دارد.

در محیط های بالینی، اختلال اضطراب فراگیر در زنان قدری بیشتر از مردان تشخیص داده شده است(در حدود ۶۰-۵۵ درصد افرادی که این اختلال را نشان می دهند، زن هستند). در تحقیقات همه گیر شناختی، تقریباً دوسوم زن هستند. به نظر می رسد که زنان و مردانی که دچار اختلال اضطراب فراگیر می شوند، نشانه های مشابهی دارند، اما الگوهای همزمانی اختلالات متفاوتی را آشکار می سازند که با تفاوت های جنسیتی در شیوع اختلالات هماهنگ هستند. در زنان، همزمانی اختلالات عمدتاً به اختلالات اضطرابی و افسردگی یک قطبی محدود می شوند، در حالی که مردان، همزمانی اختلالات به احتمال بیشتر به اختلالات مصرف مواد نیز گسترش می یابد.

پیامدهای کارکردی اختلال اضطراب فراگیر

نگرانی بیش از حد، توانایی فرد را در انجام دادن سریع و کارآمد کارها، خواه در خانه یا محل کار، مختل می کند. نگران بودن، وقت و انرژی صرف می کند؛ نشانه های مرتبط به تنش عضلانی و احساس عصبی و کفری بودن، خستگی، مشکل تمرکز کردن، و خواب آشفته، به این اختلال کمک می کنند. مهم اینکه، نگرانی بیش از حدممکن است توانایی افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر را در ترغیب کردن اعتماد به نفس در فرزندانشان مختل کند.

اختلال اضطراب فراگیر با ناتوانی و ناراحتی قابل ملاحظه مستقل از اختلالات همزمان، ارتباط دارد، و اغلب بزرگسالان مبتلا به این اختلال که نهادینه نشده اند، به طور متوسط تا شدید، ناتوان هستند. اختلال اضطراب فراگیر، ۱۱۰ میلیون روزهای ازکارافتادگی در سال را در جمعیت ایالات متحده توجیه می کند.

Leave a Reply

Your email address will not be published.