افسردگی

انواع افسردگی

 

1- اختلال افسردگی اساسی یا ماژور

2- افسردگی مزمن

3- افسردگی مضاعف

4- اختلال عاطفی فصلی و افسردگی ادواری

5– افسردگی سایکوتیک یا روانی

6- افسردگی پس از زایمان

7- اختلال ملال پیش از قاعدگی

8- افسردگی واکنشی موضعی

9- افسردگی غیرمعمول

10- افسردگی مالیخولیایی

11- افسردگی کاتاتونیک

12- شخصیت افسرده گون یا افسرده خویی

13- افسردگی راجعه کوتاه مدت

14- افسردگی جزئی

15- اختلال افسردگی نامعین

16- افسردگی پنهان 

17- اختلال افسردگی ناشی از مواد و دارو

 

mood dis

مشخصه‌ی اختلال افسُردگی ماژور، داشتن حالت افسُردگی شدید، از دست دادن امید و خوشنودی همراه با احساس بی‌ ارزشی، گناه، پوچی و بی ‌قراری یا عصبانیت می‌باشد. فرد ممکن است مشکلاتی مانند از دست دادن و یا افزایش اشتها، و مشکلاتی در رابطه با تمرکز، حافظه و تصمیم گیری را تجربه کند. زمینه‌های خودکشی نیز ممکن است در فرد دیده شود. تجربه‌ی این علائم با هم را دوره افسُردگی ماژور می نامند. حالتی از افسردگی، که با احساس شیدایی همراه نباشد بنام افسردگی تک قطبی شناخته می‌شود.

افسُردگی مزمن – علائم آن شبیه به علائم افسُردگی تک قطبی است، هرچند از شدت کمتری برخوردار بوده ولی دوام بیشتری دارد. این علائم عبارتند از تغییر در اشتها، الگوهای خواب تغییر یافته، خستگی، اعتماد به نفس پایین و اشکال در تمرکز.

افسُردگی مُضاعف -مشخصه‌ی آن داشتن خلق افسُرده است که به مدت حداقل دو سال همچنان ادامه دارد. مواردی از افسُردگی ماژور به طور متناوب مشاهده می‌شوند. افسُردگی دایمی مزمن بعلاوه دوره های افسُردگی اساسی.

اختلال دو قطبی – یک اختلال خلقی است که خود را به شکل متناوب دوره‌ های افسُردگی و شیدایی آشکار می‌سازد. تغییراتی در خلق و خوی فرد و تغییر رفتار میان حالت تحریک یا هیجان بیش از حد که به آن شیدایی گویند و حالتی از احساس ناامیدی بنام افسردگی دیده می‌شود. چنانچه علائم، ترکیبی از علائمی باشند که در حالات شیدایی و افسُردگی تجربه می‌شوند، این حالت را آمیخته یا مختلط گویند. اختلال دو قطبی نسبتاً کمتر رایج می‌باشد، اما همچنین گفته می‌شود که اغلب تشخیص داده نمی‌شود. در کودکان، آن را تحت عنوان اختلال دو قطبی زودرس می‌شناسند. در این کودکان، تغییرات در خلق و خوی و سایر علایم، بیشتر از بزرگسالان مبتلا به اختلال دوقطبی دیده می‌شود.
دوقطبی نوع 1: مشخصه‌ی آن، سابقه‌ای از دوره‌های شیدایی با یا بدون وجود دوره‌ افسُردگی است.
دو قطبی نوع 2 : به وسیله‌ دوره‌های متناوب شیدایی و افسُردگی قابل تشخیص است. افسُردگی ممکن است با دوره‌های شیدایی خفیف همراه باشد که در آن نشانه‌ های شیدایی خفیف ‌تر می‌باشند؛ بدین معنی که قابل مشاهده‌ هستند اما عملکرد فرد را مختل نمی‌سازند.

اختلال عاطفی فصلی – همانطور که از نام آن پیداست، توسط یک الگوی فصلی مشخص می‌شود که گفته می‌شود، افراد مبتلا علائمی از افسُردگی را در طول زمستان تجربه می‌کنند. این احساسات افسُرده ساز می‌توانند به عدم قرار گرفتن در معرض نور خورشید در زمستان نسبت داده شوند.

افسُردگی سایکوتیک یا روانی – مشخصه‌ی آن هذیان و توهم می‌باشد. هذیان اغلب با مضامینی از موضوعات یأس‌ آور یا افسرده کننده مشابه است.

افسُردگی پس از زایمان – این نوع افسُردگی را برخی زنان پس از بدنیا آوردن نوزاد تجربه می ‌کنند. معمولاً، علائم آن ظرف سه ماه از انجام زایمان دیده می‌شود و ممکن است به مدت سه ماه به طول انجامد.

اختلال ملال پیش از قاعدگی – شدیدتر از سندرم پیش از قاعدگی بوده که 3% تا 8% زنان را در طول سال‌ های باروری تحت تأثیر قرار می‌دهد. علائم این بیماری شامل، پایین بودن سطوح انرژی، خستگی، بی‌علاقگی به انجام فعالیت‌ های روزانه، احساس ناامیدی، اضطراب و تحریک‌ پذیری یا زودرنجی می‌باشد. مختل شدن الگوهای خوردن و خوابیدن نیز ممکن است دیده شود.

افسُردگی واکنشی موضعی – حالت افسُردگی موقت ناشی از حوادث و مصایب همچون مرگ عضوی از خانواده – طلاق – از دست دادن شغل

افسُردگی غیرمعمول – در این نوع افسُردگی، فرد به دلیل افزایش اشتها، خواب بیش از حد و سنگینی در اندام افزایش وزن می‌کند. او حساسیت فوق العاده‌ای به طرد شدن نشان داده و زندگی اجتماعی آشفته‌ ای را تجربه می‌نماید.

افسُردگی مالیخولیایی – مشخصه‌ ی آن از دست دادن احساس لذت در فعالیت‌ های روزانه زندگی، احساس گناه و غم از دست دادن می‌ باشد. کسانی که مبتلا به افسُردگی مالیخولیایی هستند، بشدت از وزنشان کاسته می‌شود. این علائم ممکن است در ساعات اولیه‌ی روز بدتر شوند .

افسُردگی کاتاتونیک – یک اختلال افسُردگی ماژور شدید است که مشخصه‌ ی آن مختل شدن توانایی‌ های حرکتی است. کسانی که تحت تأثیر افسُردگی کاتاتونیک قرار دارند، ممکن است حرکات عجیب و غریب بدن و یا دوره‌ هایی از عدم تحرک کامل را تجربه نمایند.

شخصیت افسُرده گون – اختلال شخصیتی با علایمی شبیه به افراد افسُرده.

افسُردگی راجعه کوتاه مدت – این نوع افسُردگی از نظر مدت زمان دوام آن متفاوت از افسُردگی ماژور است. دوره‌های افسُردگی در بیماران مبتلا به افسُردگی راجعه کوتاه مدت، تقریباً ماهی یک مرتبه اتفاق می‌افتد و به مدت دو یا سه روز دوام می‌آورد.

افسُردگی جزئی – چنانچه علائم به مدت حداقل دو هفته باقی بمانند، اما به معیار افسردگی ماژور نرسند، این عارضه را اختلال افسُردگی جزئی گویند.

اختلال افسُردگی نامعین – هنگامی که علائم دیده ‌شوند اما در هیچ یک از معیارهای تشخیصی اختلالات خاص یا معین گنجانده نشوند، به اختلال افسُردگی نامعین اشاره دارد.