اختلال جسمانی سازی

اختلال جسمانی سازی
(سندرم بریکه)

Somatization disorder

Somatoform

• اختلال جسمانی سازی شامل شکایات بدنی متعدد در دستگاه های عضوی متعدد است که سال های متمادی ادامه می یابد و سبب تخریب جدی در کارکردها یا جستجوی درمان یا هر دو می شود.

• تشخیص اختلال جسمانی سازی مستلزم آن است که علایم پیش از ۳۰ سالگی شروع شوند.

• در سیر این اختلال ،بیمار باید حداقل از چهار علامت دردناک، یعنی دو علامت گوارشی، یک علامت جنسی، و  یک علامت شبه عصبی شاکی باشد، که هیچ یک با معاینات جسمی و بررسی های آزمایشگاهی به طور کامل قابل توجیه نیستند.

• فرد از ناراحتی در سیستم گوارشی خود شاکی است، اما آزمایشات چیزی برای اثبات این قضیه نشان نمی دهند.

• خصوصیات بالینی اختلال جسمانی سازی عبارتند از :

o تهوع و استفراغ (خارج از دوران حاملگی)
o اشکال در بلع،
o احساس درد دست و پا ،
o تنگی تنفس ،
o فراموشی و
o عوارض حاملگی و قاعدگی.

• وجه افتراق و تفاوت اختلال جسمانی سازی از سایر اختلالات شبه جسمی، تعداد دستگاه های متعدد درگیر در این اختلال است.

• این اختلال مزمن است و با ناراحتی روانشناختی قابل ملاحظه ، اختلال در عملکرد اجتماعی و شغلی و جستجوی افراطی برای کمک طبی همراه است.

• اختلال جسمانی سازی را از زمان مصر باستان می شناختند. نام اولیه اختلال جسمانی سازی ،هیستری بود.

۲ نوع مجزای اختلال جسمانی وجود دارد:    نوع اول پربسامد یا مکرر ، و  نوع دوم چندشکل است.

افراد مبتلا به اختلال پربسامد دردهای مکرر معده و کمر دارند.

• افراد مبتلا به اختلال نوع چندشکل مشکلات کمر درد کمتری دارند، در عوض شکایت باقی بدن را در بر می گیرد.
اضطراب و افسردگی شایع ترین حالت روانپزشکی در این بیماران است. (تهدید به خودکشی شایع، اما اقدام به خود کشی نادر است).

همه گیر شناسی و سبب شناسی

زنان ۵ تا ۲۰ برابر بیشتر از مردان به این اختلال دچار می شوند.

این اختلال رابطه معکوسی با موقعیت اجتماعی دارد و اغلب در بیماران کم سواد و کم درآمد بروز می کند.

اختلال جسمانی سازی طبق تعریف پیش از سن ۳۰ سالگی اغاز می شود و اغلب در خلال سنین نوجوانی شروع می شود.

معمولا صفات شخصیتی یا اختلالات شخصیت همراه با این اختلال عبارتند از:

دوری گزینی، پارانویا، خودشکنی و ویژگی های شخصیت وسواسی –جبری.

در مبحث سبب شناسی،فرمول بندی های روانی اجتماعی عامل این اختلال، شامل تعبیر علایم به عنوان نوعی ارتباط اجتماعی است، که نتیجه آن اجتناب از تعهدات،ابراز هیجان یا نمادسازی یک احساس یا عقاید است.

تعابیر روانکاوی متکی بر این فرضیه است که علایم بیماری جایگزینی برای تکانه های غریزی سرکوب شده است.

دیدگاه رفتاری اختلال جسمانی سازی تأکید می کند که آموزش والدین، سرمشق والدین و آداب و رسوم قومی-اخلاقی ممکن است به برخی از کودکان بیاموزد که بیش از سایرین اقدام به جسمانی سازی کنند.

بررسی های زیستی که به وسیله پتانسیل های فراخوانده شده (ep) مشاهده شده است، عبارتند از:

حواس پرتی فزاینده، ناتوانی برای خو گرفتن به محرک های تکراری، تداعی های نسبی و حاشیه پردازانه و فقدان انتخاب.

داده های ژنتیک حاکی از آن است که حداقل در برخی از خانواده ها انتقال اختلال جسمانی سازی اجزاء ژنتیک دارد.

تنظیم نابهنجار دستگاه سیتوکنین احتمال دارد سبب برخی از نشانه های اختلالات شبه جسمی شود.

اختلال جسمانی سازی، اختلالی مزمن، نوسان دار و عود کننده است که به ندرت به طور کامل فروکش می کند.

تفاوت اختلال جسمانی کردن با اختلال تبدیلی در این است که اختلال جسمانیِ تنها، نشانه های جسمانی چند گانه و مکرر را در بر دارد.