نمایشی

اختلال شخصیت نمایشی

Histrionic personality disorder

افراد مبتلا به اختلال شخصيت نمايشی:

1) تحريك پذير و هيجانی‌ اند

2) رفتاری پررنگ و لعاب، نمايشی و برون گرايانه دارند.

3) علی‌ رغم رفتار متظاهرانه و پر زرق و برق، نمی‌ توانند دلبستگی عميقی را به مدت طولانی حفظ كنند.

4) خود را همتای برترین ستاره ‌های سینما می دانند.

5) همواره می خواهند ستاره متظاهر مجلس باشند.

6) با دلربایی، جذابیت ‌های ظاهری، و اغوا گری و عشوه ‌گری می‌کوشند در کانون توجه باشند.

7) هیجان‌ ها و روابطی پر‌شور، ولی در عین حال سطحی و پیوسته در حال تغییر دارند.

8) با فخر فروشی درباره داشتن سهام سازمان‌ های بزرگ یا مهارت‌ های ورزشی، می ‌کوشند توجه دیگران را به خود جلب کنند.

9) علایق و نگرش‌ های آنان به‌ سهولت تحت تأثیر دیگران یا نقشی که هم‌ اکنون ایفا می‌ کنند، قرار می ‌گیرد.

10) به سرعت روابط صمیمانه پرشوری را برقرار می‌ کنند، ولی به سرعت خسته شده و احساس می‌کنند که قدر‌شناسی کافی از آنان به عمل نیامده است.

تشخيص:

1) در مصاحبه ها همكاری خوبی دارند.

2) در مصاحبه ها مشتاقند كه تاريخچه خود را با جزئيات كامل ارائه دهند.

3) در صحبت كردنشان، ژست‌ ها و تاكيدها و مكث‌ های نمايشی شايع است.

4) لغزش‌ های زبانی در گفتار آنها زياد است

5) زبانی پر زرق‌ و‌ برق و پر رنگ ‌و لعاب دارند.

6) اظهار نظرهای عاطفی در آنها شايع است.

7) انكار گر و ناراضی از ابراز احساسات خشم، اندوه، و خواست های جنسی هستند.

8) از معاينه شناختی آنها معمولا نتايج طبيعی بدست می‌آيد.

9) موضوعات عاطفی را خيلی زود از ياد می‌برند.

Histrionic

ملاك های روان شناسی:

احساساتی بودن و توجه طلبی مفرط به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده و در زمینه های مختلف تظاهر می یابند.‌

وجود حداقل پنج مورد از موارد زیر لازم است:

1) در موقعیت هایی که مرکز توجه نیستند ،‌ناراحت شوند و در رنج و مشقت به سر برند.

2) مشخصه تعاملشان با دیگران،‌ رفتار نامتناسب به صورت اغواگری جنسی یا تحریک کنندگی جنسی باشد.

3) ابراز احساساتشان به سرعت تغییر می کند و سطحی هستند.

4) همواره از ظاهر جسمی خود برای جلب توجه دیگران استفاده کنند.

5) سبک تکلمشان به نحوه افراطی مبتنی بر حدس و گمان و فاقد جزئیات باشد.

6) خود نما و نمایشی باشند و در ابراز احساسات مبالغه کنند.

7) القا پذیر باشند،‌ یعنی به راحتی تحت تأثیر افراد یا موقعیت ها قرار گیرند.

8) روابط را خودمانی تر از آنچه واقعاً هستند، بپندارند.

خصايص بالينی:

1) رفتار توجه طلبانه بسيار زيادی از خود نشان می‌دهند.

2) در افكار و احساسات خود اغلب مبالغه می‌ كنند.

3) هر چيز ساده‌ ای را مهم‌ تر از آنچه هست، جلوه می ‌دهند.

4) اگر كانون توجه واقع نشوند يا تحسين و تاييد نشوند، تند خو می‌شوند، می‌زنند زير گريه، و ديگران را ملامت می‌كنند و به آنها افتراهای ناروا می‌زنند.

5) رفتار اغواگرانه دارند.

6) به تخيلات جنسی در مورد افرادی كه با آنها رابطه دارند می پردازند، منتها اين تخيلات را هميشه بر زبان نمی ‌آورند.

7) به جای آنكه پرخاشگر جنسی باشند، عشوه ‌گر و اهل لاس زدن هستند.

8) ممكن است به كژ كاری روانی-جنسی مبتلا باشند: زنهای نمايشی ممكن است آنورگاسمی داشته باشند و مردهای نمايشی هم ممكن است دچار ناتوانی جنسی باشند.

9) برای آنكه مطمئن شوند نزد جنس مخالف جاذبه دارند، تكانه ‌های جنسی در می آورند.

10) نياز آنها به مطمئن ساختن خود تمامی ندارد، با اين حال، روابط آنها اغلب سطحی است.

11) افرادی مغرور، غرق در خود و دمدمی مزاج هستند.

12) نيازهای بسيار شديد وابستگی در آنها باعث می‌شود كه زود به همه اعتماد كنند و خيلی راحت فريب می خورند.

13) دفاع‌ عمده آنها ، واپس ‌زنی و جدایی است.

14) از فهم احساسات واقعی خود عاجزند.

15) نمی‌توانند انگيزه‌هاي خود را توضيح دهند.

16) تحت فشار روانی، حس واقعيت سنجی ‌شان به راحتی مختل می‌شود.

تشخيص افتراقی:

1) افتراق نهادن ميان اختلال شخصيت نمايشی و اختلال شخصيت مرزی، دشوار است.

2) اقدام به خودكشی، ابهام در هويت، و حملات گذرای روانپريشی، در اختلال شخصيت مرزی محتمل‌تر است.

3) اختلال جسمانی سازی يا سندروم بريكه نيز ممكن است همزمان با اختلال شخصيت نمايشی پيدا شود.

4) در بيماران مبتلا به اختلال روانپريشی گذرا و اختلالات تجزيه‌ای، می‌شود اختلال شخصيت نمايشی را نيز همزمان مطرح كرد.

سير و پيش‌آگاهی:

1) با بالا رفتن سن علايم كمتری در بيماران ديده می‌شود.

2) با افزايش سن انرژی آنان كمتر می‌شود ولی تفاوت در علايم ظاهری است ، نه واقعی.

3) هيجان طلب هستند و ممكن است با قانون درگير شوند.

4) ممكن است به سوء مصرف الكل و مواد روی آورند.

5) ممكن است لاابالی گری كنند.

 

درمان:

روان‌درمانی:

بيماران دچار اختلال شخصيت نمايشی اغلب از احساسات واقعی خود بی‌خبرند؛ لذا تبيين احساسات درونی آنها فرايند درمانی مهمی است.

روان‌درمانی مبتنی بر روانكاوی، چه به صورت گروهی و چه به صورت فردی، شايد درمان انتخابی اختلال شخصيت نمايشی باشد. طرح واره درمانی بری درمان اختلال شخصیت نمایشی کاربرد دارد. این درمان نیاز به حداقل 18 ماه و حداکثر 36 ماه جلسات درمانی هفتگی دارد.

دارودرمانی:

برای برخی علايم می‌شود از دارو درمانی هم به صورت کمکی استفاده كرد. مثل:

1) داروهای ضد افسردگی برای افسردگی و علايم جسمی،

2) داروهای ضد اضطراب برای اضطراب.

3) داروهای ضدروان‌ پريشی برای مسخ واقعيت و خطاهای ادراكی.