اختلال شخصيت بدبين و شكاك

اختلال شخصیت بدبین و شكاك

Paranoid Personality Disorder -PPD

فرد مبتلا به اختلال شخصیتی بدبین و شكاك، به دیگران اعتماد و اطمینان ندارد، شكاك است.

فكر میكند دیگران به او دروغ مى گویند.

راحت مسایلش را با دوستانش، از ترس اینكه آنها مسائل را منتقل میكنند، مطرح نمى كند.

اهل بخشیدن نیست و كینه جوست.

زیادى حساس است و انتقاد را تحمل نمى كند.

در گفتار و نگاه ساده دیگران موارد پنهان و پیچیده برداشت میكند.

حملاتی را به خود از جانب دیگران می بیند كه واقعیت نداشته و سریعاً واكنش انتقامی نشان میدهد.

شك هاى بی مورد متعدد به نزدیكان خود دارد.

معمولاً سرد و با فاصله از دیگران مى ایستد.

كنترل گر و حسود است.

نقش خود را در مشكلات و مجادلات نمى بیند.

نمیتواند آرام و راحت باشد.

لجباز، خشن و اهلِ مجادله است.

Paranoid_personality_disorder

مشخصه بیماران مبتلا به اختلال شخصیت بدگمان ( پارانوئید )، شکاکیت و بی اعتمادی دیرپا به همه افراد است. مسئولیت این احساسات از نظر آنها نه به عهده خود آنها، که بر دوش دیگران است. این بیماران اغلب متخاصم، تحریک پذیر و خشمگین اند. افراد متعصب و جزم اندیش، کسانی که مدارکی دال بر تخلف دیگران از قانون جمع می کنند، افرادی که به همسر خود سوءظن دارند، و اشخاص بد عُنُقی که اهل دعوا و مرافعه اند، اغلب دچار اختلال شخصیت پارانوئید هستند.

بیماران دچار اختلال شخصیت پارانوئید ممکن است در حین معاینه روانپزشکی، رسمی به نظر برسند و از اینکه آنها را مجبور کرده اند که از روانپزشک کمک بگیرند، ناراحت باشند.

تنش عضلانی، ناتوانی از آسوده بودن و منبسط کردن عضلات خود، و نیاز به کاویدن محیط برای یافتن سرنخ‌هایی در آن، ممکن است در این بیماران دیده شود.

حالت عاطفی بیمار اغلب جدی و غیر مطایبه آمیز است.

برخی از پیش فرض‌های آنها در بحث‌ها و جدال‌هایشان ممکن است غلط باشد، اما تکلمشان منطقی و متضمن مقصود است.

در محتوای فکر آنها شواهدی از فرافکنی، پیش‌داوری و گاه افکار انتساب به خود دیده می‌شود.

خصیصه بنیادین اختلال شخصیت پارانوئید،

شکاکیت و بی‌اعتمادی به دیگران است که تظاهرات آن به صورت تمایلی است نافذ و ناموجه

برای تفسیر اعمال دیگران به اعمالی که گویا به قصد تحقیر یا تهدید بیمار انجام شده است.

این تمایل در اوایل بزرگسالی شروع می‌شود و در زمینه‌های مختلفی نمایان می‌گردد.

افراد مبتلا به این اختلال تقریباً همیشه منتظر آن‌اند که دیگران به طریقی آنها را استثمار کنند یا به آنها ضرر برسانند. آنها در بسیاری از اوقات بی هیچ توجیهی، در وفاداری یا صداقت دوستان و همکاران خود تردید می‌کنند.

اغلب حسادت مرضی دارند

و در وفاداری همسر یا شریک جنسی خود بی دلیل شک می‌کنند.

اینگونه بیماران در واقع احساسات خودشان را برون سازی می‌کنند و دفاع مورد استفاده آنها فرافکنی است، یعنی تکانه‌ها و افکاری را که خود دارند و برایشان غیر قابل قبول است، به دیگران نسبت می‌دهند. افکار انتساب به خود و خطاهای ادراکی‌ای که قابل دفاع منطقی است، در این بیماران شایع است.

بیماران مبتلا به این اختلال، حالت عاطفی محدودی دارند و به نظر می‌رسد فاقد هرگونه احساس و هیجانی باشند. آنها از اینکه مستدل و عینی می‌اندیشند، به خود می‌بالند، حال آنکه چنین نیست.

اینها آدمهای گرمی نیستند

و قدرت و منزلت افراد آنها را تحت تاثیر قرار می‌دهد

و به آن دقیقاً توجه دارند و اگر کسی را ضعیف و بیمار بیابند،

یا ببینند که اختلال یا نقصی در وضع و حالش وجود دارد،

به وی با دیده تحقیر می‌نگرند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید ممکن است در موقعیتهای اجتماعی، آدمهایی فعال و کارا به نظر برسند، حال آنکه اغلب دیگران را فقط می‌ترسانند یا افراد را به جان هم می‌اندازند.