درمان اسکیزوفرنی

درمان اسکیزوفرنی

• اسکیزوفرنی ها بغرنج ترین و عمیق ترین اختلالهای روانی هستند.
• در برابر درمان بسیار مقاومند.
• عصر امید در رابطه با اسکیزوفرنی با کشف داروهای نورولپتیک از جمله کلروپرامازین، فلوفنازین، هالوپریدول آغاز شد و بسیاری از آنها را از بیمارستانهای روانی ترخیص کرد .  • اما این افراد بعد از مدت کوتاهی دوباره بستری میشدند و پدیده معروف به در چرخان و عوارض جانبی سنگین این داروها مطرح شد. این داروها عمدتا نشانه های مثبت اسکیزوفرنی را کنترل میکنند و برای برطرف کردن مجموعه گسترده نشانه ها کارائی ندارند.

• داروی کلوزاپین نسبتا جدید بوده و ثابت کرده برای آن دسته از افرادی که درمانهای دیگر تاثیری بر آنها نداشته اند بویژه سودمند است و در آن دسته از افرادی که درمانهای دیگر عوارض جانبی زیادی برایشان داشته است سودمند میباشد.البته خودش دارای یکسری عوارض جانبی است . بویژه کاهش شدید سلولهای خون که حاوی سیتوپلاسم هستند از عوارضی است که اگر تشخیص یا کاهش داده شود کلوزاپین داروی بسیار عالی برای اسکیزوفرنی است.

• امروزه درمانهای پیشرفته روانشناختی میتواند این درمانهای دارویی را کامل کند .  آنها الگوی بیمارپذیری ارثی-استرس را بکار میبرند
• معتقدند که استرس زاهای اجتماعی-محیطی نشانه های اسکیزوفرنیک را در افرادی که از نظر زیستی آمادگی اختلالهای اسکیزوفرنیک دارند بدتر میکند. در واقع انواع بررسیها استرس بصورت سطوح تنش زیاد در خانواده را با برگشت به اسکیزوفرنیک بعد از بهبود موفقیت آمیز با داروهای نورولپتیک به تنهایی مرتبط میداند.

• چون اسکیزوفرنی بوِیژه با نارسایی در مهارتهای اجتماعی و پردازش شناختی مشخص میشود انتظار میرود که آموزش در این زمینه بخصوص موثر واقع شود.
• آموزش مهارتهای اجتماعی در واقع راهبرد آموزشی موثر و بادوامی برای بهبود بخشیدن به تعامل اجتماعی است. هرچند که میزان تاثیر آن بر عمل کردن درون جامعه نیاز به ارزیابی دارد.
• ازبین مداخله های روانی-اجتماعی هیچیک موثر تر از انواع خانواده درمانی برای آنها نبوده است.
• خانواده درمانی رفتاری به میزان برگشت بسیار کمتر و بستری شدن دوباره کمتر و بهبود عملکرد اجتماعی بیمار و فشار و استرس خانوادگی بسیار کمتری منجر میشود.