از کسی حاشا ندارم

از  کسی حاشا ندارم

از  کسی حاشا ندارم …

شعر

از کسی حاشا ندارم

منکه  هم  پيمان ام و   هم  پيمانِه عشق ام، 

من پُرِ از حِسّم و  احساس،  پُرِ از عشقم و  عاشق،  ولی معشوق  ندارَم !

من که مَستم، مَستِ  بی باده و نوشم،

مَستیَم مایهِ  رُسوایی و خِجلت درکلامِ پندگویانِ پاره اندیش؛  ولیکَن   مِی   ندارَم!

من که سوختم در دل ، به خاکستر  هم نِشستَم؛

پس چه باکَم که بسوزد، هم زبانَم، هم که کامَم، ولیکَن خورد و خوراکی  ندارَم!

من که با  مومویِ یارَم بَسته ای پيمان ببستَم؛ بلکه نقشِ عشقِ او را بَر  دلم باقی  گُذارَم؛

تا  ابَد شیدا بمانَم، تا  اَبد  با  عشقِ  او  عاشق   بمانَم.

من كه مجنونم ولى ليلا ندارم، من كه فرهادم ، شيرينم ، ولیکن  زَهركامَم،  شوربختِ شيرين اَم،

ويرانه دلی  در کویِ عشقم، شايد هم ديوانه اَم، ولی  زَنجير  ندارَم؛  شایدَم دارَم و خود خبر ندارَم!

گفته اَندم عشقِ پیمان از رنگِ مولاناست  به خورشيدَش؛

شایدَم باشد ولیکن  هر چه باشد، هر چه باشم،

عاشقی بیچاره اَم، من  دِگَر کتمان  ندارَم، وَز  کسی حاشا ندارَم!

 از کسی ….

Leave a Reply

Your email address will not be published.