خسته‌ام ولی خوبترین حادثه میدانمت

خسته‌ام ولی خوبترین حادثه میدانمت

گزیده ای از محمدعلی بهمنی

خسته‌ام – ولی خوبترین حادثه میدانمت

خوبترین   حادثه   میدانمت                          خوبترین  حادثه  میدانی اَم

 

منم آن  پیمانِ  دلخون  که فقط خرجِ تو کرد              هَستی و عاطفه  و عشق و  وجودِ خویش  را

مادرَم   بَعدِ تو  هِی حالِ مرا  می‌پُرسد                                        مادَرم تاب  ندارد  غمِ  فرزندش را

قلبِ من موقعِ اهدا  به تو ایراد نداشت                          مشکل از توست  اگر  پسزده   پیوندش  را

منَم آن   مَردِ   سیهروز  که  در آخرِ عُمر                        بینِ  موهایِ  تو   گُم  کرد   همه عُمرَش  را

 

دل‌خسته، سویِ خانه، تن­خسته می‌کِشم                     آخ، که زین حصارِ دل‌آزار خسته‌ام

بیزارم از خموشیِ تقویمِ رویِ میز                                  وَز دنگدنگ ساعتِ دیوار خسته‌ام

از او که گفت: یارِ تو هستم؛ ولی نبود              از خود  که بی‌شکیبم و  بی‌یـار،  خسته‌ام

تنها  و  دل‌گرفته،   بی‌زار و  بی‌امید                         از حالِ من مپُرس، که بسیار خسته‌ام

 

پُر­نقش­تر از فرشِ دلم بافته‌ای نیست                         بَس که گِره زد  به  گره  حوصله‌ها را

ما تلخیِ  نَه گفتن­مان  را که  چشیدیم                     وقت­است بنوشیم از این  پس  بله‌ها‌  را

یک بار هم ای­عشقِ­من، از عقل میاندیش                             بگذار که دل­حل بکُند مسئله ­ها را

 

یک عمُر دور و تنها،  تنها  به ­جُرمِ این که              او سرسپرده میخواست ، من دل­سپرده بودم

 

مرا یك شب تحمّل كن، كه تا باور كنی ایدوست،                        چگونه با جنونِ خود  مُدارا   میكنم  هر شب

چنان دستم تُهی گردیده از گرمایِ دست تو،               كه این یخ كرده را از بی كسی،  ها    میكنم هر شب

دلم فریاد   میخواهد،   ولی  در  انزوایِ   خویش ،                     چه  بی  آزار  با  دیوار نجوا  میكنم   هر شب

كجا  دنبال مفهومی  برایِ عشق میگردی؟                    كه من این  واژه  را  تا  صبح  معنا  میكنم  هر شب

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.