دلم گرفته برایت

دلم گرفته برایت، نازنینم

گزیده ای از حسین منزوی

ایلویی لیلایم  دوباره قسمت آن غریبه شد   …   عشقِ بزرگم آه  چه آسان که حرام شد

اول دلم فراقِ تو را سَرسَری گرفت  …  و آن زخمِ كوچکِ دلم، آخر جُذام شد

نازنینم، رَنجش از  دیوانگی هایم خطاست      …  عشق را همواره  با  دیوانگی  پیوند هاست

شاید اینها امتحانِ ماست  با دستورِ عشق … وَرنه  هرگز  رَنجشِ معشوق  را  عاشق  نخواست

بی‌تو به سامان نرسم، ای سَر  و  سامان،  همه تو  … ای به تو زنده  همه من ، ای به تنم جان،  همه تو

من که به  دریاش زدم،   تا چه  کُنی با دلِ من    …  تختِ تو  و  ورطهِ تو،  ساحل و طوفان   همه  تو

تشویشِ  هزار  « آیا»،  وسواسِ هزار «امّا»    …    کوریم و نمی‌بینیم ،   وَرنه   همه     بیماریم

من  راهِ تو را    بسته ،  تو راهِ  مرا  بسته     …   امیدِ رهایی  نیست   وقتی  همه     دیواریم

روشنانِ چشم هایت کو؟  ایلویِ شیرینِ من! …  تا  بیافروزی چراغی در شبِ سنگینِ من

می شوم  بیدار  و می بینم کنارم  نیستی     … حسرتت سر می گذارد ،  بی تو بر   بالینِ من

در  اولین  دیدار  ھم  بویِ  جنون  آمد  زِ تو      …     وقتی  نشستی  اندکی  نزدیک تر ، دیوانه  جان

گفتیم تا  پایان بَریم، این عشق را با  یک سفر   …  عشقی که ھم آغاز شد   با   یک  سفر ،  دیوانه  جان

همواره عشق   بی خبر از راه مي رسد         …       چونان مسافری  که  به ناگاه مي رسد

«دلم گرفته برایت»  زبانِ سادهِ‌ عشق است   … سلیس  و  ساده   بگویم:  دلم  گرفته   برایت !

ترسم  به نام  بوسه،   غارت كُنم  لَبَت  را   …    با  عُذرِ   بی قراری،   اين  بهترين   بهانه

تَرسم  بِسوزد  آخر،   همَراهِ من  تو  را  نيز    …   اين آتشی  كه  از  شوق،  در مَن  كِشَد   زبانه

شعر من  از  قبيلهِ خون است،    خونِ من  … فواره از دلم زد و آمد كلام شد

بعد از تو  باز  عاشقی  و  باز ،     آه نه  !   …      اين داستان  به  نامِ  ایلو اينجا   تمام  شد

Leave a Reply

Your email address will not be published.