دیوانهٔ فرزانه

دیوانهٔ فرزانه

دل گیرد  و  جان  بخشد، آن   ایلوی   جانانه    …     ویران   چو   کند  بخشد،  صد   گنج   به  ویرانه
    دل شد  به بَرِ  ایلو ، جان رفت زِ  تن  یکسر   …     وَز عقل تهی شد سر، کس نیست  دراین  خانه
بس  زُلف  دهد  بر باد،  آن زُلفِ خَم اندر خُم   …       بس عقل  کند  غارت، آن  ایلویِ مستانه
سویم  بِنِگَر مَستان،  هوش  و خِرَدَم  بِستان  …  دیوانه  و  مَستم  کُن،  مَستم  کُن   و  دیوانه
گَه  پند  دهد  مادر،  گَه  توبه  دهد  خواهر    …    یا رب  که  مرا  افکند  در  صحبتِ   بیگانه ؟
غم  می کُشدم مُطرِب، بر  تار  بزن  دستی  …  دیوانه  شدم ایلو،  دَر   دِه   دو  سه   پیمانه
آن  منبعِ  آگاهی،  گفتا  که  چه  می خواهی ؟…   گفتم که  چه  می خواهم!؟  جانانه   و   پیمانه
پیمانه  و   جانانی،  جانانه   و   پیمانی   …   این  نَشکِندَم   پیمان، آن  از  کفِ  جانانه
پیمانه   به کف  کردم،  در  مجمعِ    بی هوشان   …   گویند  کِه ای؟  گویم:  دیوانهٔ    فرزانه
تیغ  ار  به صَدَف  ناید،  دُردانه  به کَف  ناید   …  بِشکَن  صَدَفِ هستی، ای طالبِ  دُردانه !
ای  در  دل  و  جانِ  من،   تا  چند  نهان  از  من ؟…   نشنیده کسی  هرگز: خُم خانهٔ   بیگانه
بار دگر  دُچارم شو،  روزی  دو سه  یارم شو   …   پیمان از آنِ تو بُوَد،  تا  به کی اُستُنِ حَنّانه ؟

Leave a Reply

Your email address will not be published.