دیوانه ام، یاد وصال میکنم

دیوانه ­ام، یاد وصال میکنم!

گزیده ای از لاادری

یاد وصال میکنم، دیده پر آب می شود   شرح فراق میکنم، سینه کباب می شود …

من عاشقم دیوانه ام، از خویشتن بیگانه ام     او شمع و من پروانه ام، دیوانه ام، دیوانه ام

آیید و زنجیرم کنید، با عقل تدبیرم کنید       وز عشق او سیرم کنید، دیوانه ام، دیوانه ام

نی نی خطا گفتم خطا، بگذار تا سوزد مرا      پا تا به سر، سر تا به پا، دیوانه ام، دیوانه ام

این سینه ی پر سوز من، وین اشک شب افروز من     آن شام من، این روز من، دیوانه ام، دیوانه ام

پندار را یک سو کنم، زی کوی جانان رو کنم     جان را فدای او کنم، دیوانه ام، دیوانه ام

تا منزل محبوب ما، سنگ است و ره فرسنگها     با سر روم ره یا به پا؟ دیوانه ام، دیوانه ام

با سر روم با سر روم، کز سر سپارانش شوم      اندرز کس را نشنوم، دیوانه ام، دیوانه ام

افروختم، افروختم، آتش گرفتم سوختم      تا عاشقی آموختم، دیوانه ام، دیوانه ام

چون دل اسیر نام شد، با پختگیها خام شد      آواره شد، ناکام شد، دیوانه ام ، دیوانه ام

آسیمه سر، آسیمه دل، پای خرد مانده به گل    عقل از تمنایش خجل، دیوانه ام، دیوانه ام

شمع شبستانم چه شد؟ سرو گلستانم چه شد؟      وآن ماه تابانم چه شد؟ دیوانه ام، دیوانه ام

آوخ که شب نزدیک شد، راه طلب تاریک شد     تاریک ره باریک شد، دیوانه ام، دیوانه ام

افسانه اش تابم برد، وز اشک سیلابم برد     بگذار تا خوابم برد، دیوانه ام، دیوانه ام

‌حال من ، حال اسیریست که هنگام فرار

یادش افتاد کسی منتظرش نیست . . .نرفت !

شمع می‌سوزد و پروانه به دورش نگران    من که می‌سوزم و پروانه ندارم چه کنم..