سرایت طلاق

سرایت طلاق

طلاق هم مثل بیماری ها و شایعات مسری است. آنفولانزا را فراموش کنید. در اطرافتان چیز دیگری است که می تواند مسری باشد و ازدواجتان را در معرض خطر قرار دهد. طلاق مسری است و طلاق یک دوست یا خویشاوند شانس طلاق را افزایش می دهد.

اگر یک دوست طلاق گرفته باشد، 75 درصد – و اگر یک دوست دوست طلاق گرفته باشد، 33 درصد احتمال بیشتر طلاق وجود دارد.

مردم ساده لوحانه عاشقی را یک حباب گرم و نرم ایمن میدانند. چشمانشان بسته می شود، گوششان به همه دنیا بسته می شود، و افکارشان تنها به خوشحال نمودن فرد دیگر متمرکز می شود. روانشناسان این را حباب می دانند. طلاق هم همینطور است.

طلاق مانند یک بیماری در اطراف یک دایره اجتماعی سرایت می کند. وقتی که یک زوج در نهایت مجبور به پایان دادن ارتباط شوند، تمایل امواج طلاق با اثر فزاینده کمتر، از نزدیکترین تا دورترین و تا آخرین فرد – یک دوست، یک دوست دوست، پسر عمو و دختر دایی – هم اثر میکند.

این نظریه با نام رسمی کلاله یا انبوهی طلاق “divorce clustering” بکار برده می شود، و تحت چتر سرایت اجتماعی قرار می گیرد. سرایت اجتماعی خود یک الگوی رفتاری است که به همراه یک رشته از دوستان، خانواده، همکاران، و آشنایان نزدیک با نزدیکی ذهنیت و همفکر انتشار می یابد. در این نگرش، این جمله به کار میرود: خب، اگر آنها می توانند، چرا من نه.

و در نهایت، بسیاری از ما انسانها فکر می کنیم چمن در طرف دیگر سبزتر است، بنابراین، مهم نیست که ما در کدام طرف باشیم، ولی فکر می کنیم که حضور در طرف مقابل، ما را شادتر میکند.

سه نکته:

1- افرادی که طلاق می گیرند، به احتمال زیاد (چهار برابر) با کسی ازدواج می کنند که او هم طلاق گرفته، به ویژه اگر به فاصله نسبتا زودی پس طلاق، ازدواج کنند.

2- طلاق گرفتگان محبوبیت کمتری دارند، آنها ممکن است دوستان خود و اعضای شبکه دوستان همسر سابق خود را از دست بدهند. علاوه بر این، افراد تازه مجرد ممکن است در نظر دوستان متاهل به عنوان تهدید اجتماعی محسوب شوند، چون وضعیت تاهلی و خانوادگی و اخلاقی خود را در خطر حس می کنند.

3- مردم با محبوبیت بیشتر، به احتمال زیاد کمتر از کسانی که دوستان کمتری دارند، طلاق می گیرند. علت ممکن است که شبکه قوی دوستان حمایت کننده و محافظ ازدواج و کاهنده تنشهای زناشویی باشد.