تلویزیون نگاه کردن بچه ها

پرورش و تعلیم و تربیت فرزندان

تلویزیون نگاه کردن بچه ها

• تلویزیون نگاه کردن نوزاد زیر ۲۰ ماهگی اشتباه است

• انسان با صدمیلیارد سلول مغزی به این دنیا می آید
• این سلولها در هفت هفته گی دوران جنینی تولید می شوند.
• وقتی سلولها در مغز و در جای خودشان قرار می گیرند، با ۱۵ هزار سلول دیگر ارتباط مستقیم برقرار می کنند
• صرف نظر از اینکه بعدأ از طریق بار بیوشیمیایی مغز این سلولها از طریق دیگر هم به هم مرتبط هستند ولی خط مستقیم دارند.
• به همین جهت است که کودک وقتی به این دنیا می آید در حقیقت سه تریلیون کانکشن مغزی دارد؛
• درواقع، صد میلیارد سلول مغزی است و سه تریلیون کانکشن مغزی.

• اشکال کار در این است که در بیست ماه اول وقتی که بچه ها بیش از ۵ دقیقه تلویزیون تماشا کنند
• این خط ها و نقطه هایی که در پرده تلویزیون هست مغز را غبارآلود و مه آلود می کند
• سیستم کانکشن مغز را به هم می ریزد.
• بنابراین حتی ۵ دقیقه تماشای تلویزیون برای بچه ها تا ۲۰ ماهگی اشتباه است.
• مخصوصأ اینکه بچه ها به محتوا کاری ندارند
• در اینجا بحث بر سر زیانهای نقطه و خط تصویر تلویزیونی است.
• این ماجرای نقطه و خط تصویر تلویزیون حتی تا ۷ سالگی هم تأثیرش را بر روی کانکشن های مغزی کودکان خواهد داشت.

• کودک حدود ۵ ماهگی به بعد از انچه که میبینه میتونه خشمگین بشه یا خنده کنه یا حوصله اش سر بره…..
• آنچه که در اطراف او هست اگر با آهستگی حرکت کنه معمولا توجه اونو بیشتر جلب میکنه
• بنابراین اگر پرده ای جلوی پنکه حرکت کنه یا درخت در اثر باد حرکت کنه کودک علاقه فوق العاده ای به اونها نشون میده
• ولی از حرکت تند و مخصوصا فراوان پرهیز میکنه
• مخصوصا به جهت توجه و تمرکز او هم مفید نیست
• بنابراین نشاندن کودک در مقابل تلویزیون حتما تا ۲۰ ماهگی اشتباه بزرگی است.
• امروز متخصصان پیشنهاد میکنند هیچ کودکی تا ۲۰ ماهگی برای تماشای هیچ برنامه ای ۵ دقیقه هم جلوی تلویزیون نباید بنشینه.
• تلویزیون یک خدمتکار یا مواظب و مراقب از فرزند ما نیست
• بچه ها ممکنه در مقابل تلویزیون به نوعی مات بشن و به گونه ای ظاهرا آرام بگیرند
• اما ذهن و مغزی کاملا مه آلود و مبهم و تاریک پیدا میکنند
• محتوای برنامه اصلا اهمیتی ندارد چه برنامه نونهالان یا بزرگسالان .
• هیچ هیچ هیچ برنامه ای تا ۲۰ ماهگی در تلویزیون برای کودک مناسب نیست.
• لذا راه بردن آهسته او در خیابان یا پارک به شرطی که ما توجه اونو به بیش از چیزی که خودش توجه میکنه جلب نمیکنیم میتونه مفید باشه.
• به هر حال تو این سن و سال خبرهایی که از جهان اطراف به مغز کودک میرسه بینهایت زیاده
• ما نباید سعی کنیم حجم این خبر ها و اطلاعات رو بالا ببریم
• مهم اینه که بزاریم بچه هامون با قدمهای کوچیک خودشون رشد کنند.

• باید بدانیم که بچه های ما قرار است که درگیر فعالیت فیزیکی و بدنی بشوند.
• کودک از طریق بدنش است که با جهان آشنا می شود.
• به همین جهت است که در آغاز آن همه کوشش برای راه افتادن و حرکت کردن دارد و می رود تا سر از همه چیز دربیاورد.
• نشاندن بچه پای تلویزیون بدون تردید اشتباه بسیار بزرگی است
• مخصوصأ زمینه را برای اعتیاد از سن کودکی به وجود می آورد.
• از نظر تماشای تلویزیون و بازیهای کامپیوتری بیشتر ما معتاد و بیمار شده ایم.

• زندگی برای بچه ها باید به قدری با فعالیت های فیزیکی پر بشود که تماشای تلویزیون بعدها (بعد از ۲ سالگی) تبدیل
به دو نیم ساعت در طول روز باشد.
• چرا که غیر از این باشد بچه ها تبدیل به موجود بی حرکت منفعل passive خواهد شد.

• بچه ها را باید درگیر فعالیت های بدنی و فیزیکی کرد
• یا بازیهایی که در آن مجبور بشوند فکر کنند و قوه خلاقیت شان بالا برود.

• بچه ها بین ۳ تا ۶ سالگی اگر فرصت پیدا کنند و با اسباب بازی بازی کنند و همبازی داشته باشند
می توانند مسیر ذهن و فکر خودشان را رشد بدهند.
چرا که فرصتی به آنها دست می دهد که از تخیل و تصورشان imagination and visualization استفاده کنند
و پرواز دیگری در دنیای ذهن داشته باشند.
• وقتی که بدن فعال نیست در هر ثانیه بین ۲۰ تا ۳۰ کانکشن مغزی از کار می افتد
• به همین جهت است که نیمی از ظرفیت مغزمان را تا ۱۹ سالگی از دست می دهیم
• یکی از بدترین حالتها منفعل و passive بودن بچه ها در جلو تلویزیون است.

• بچه را مانند پرنده ای باید تصور کرد که اگر بال و پر نزند به زمین خواهد خورد.