خشمگین و عصبانی شدن

پرورش و تعلیم و تربیت فرزندان

خشمگین و عصبانی شدن پدر و مادر

خشمگین شدن پدر و مادر

• خشم غیر ارادیست، و همه ما خشمگین میشیم..
• همه پدر مادرها از دست فرزندشون ممکنه خشمگین بشن..
• حالا با این خشم چکار میخواین بکنید؟…
• شما ۴ راه دارید :
1- فروخوردن یا کنترل خشم
2- ابراز خشم
3- مدیریت خشم
4- رفتار عصبانیت

• عصبانیت یک رفتار هست که ما در برابر خشم انتخاب میکنیم، مثل داد زدن یا کتک زدن…
• عصبانیت کاملا انتخابیه و قابل کنترل…
• هیچ پدر مادری نمیتونه بگه من غیر ارادی بچمو دعوا میکنم
• ثابت شده که اگر مثلا فرزندشون همون کار غلط رو تو مهمونی یا بیمارستان یا سینما
یادر یک شرایط خاص انجام بده، اونا انتخاب میکنن که در اون مکان سرش داد نزنن …
پس خشم غیر ارادی و عصبانیت انتخابی و کاملا ارادی هست …
لذا هیچ پدر مادری به هیچ عنوان و به هیچ شکل و فرمی حق عصبانیت که یک رفتار است
را در مقابل فرزندشون ندارند ولی همچنان میتونن خشمگین بشن.

عصبانی شدن پدر و مادر

• کاملا معلومه که هیچ کس همیشه عصبانی نمیشه …
• موضوع اینه که همون یکدفعه ای که در یک مدت بوجود میاد باید زیر سوال بره…
من میتونم راننده باشم و ۲۰۰ کیلومتر تو اتوبان به درستی و خوبی رانندگی کنم
فقط اگه ۱ دقیقه چشمامو ببندم میتونم همه رو به کشتن بدم…
یا مثلا تمام بدن من میتونه سالم باشه فقط یک رگ قلبم بگیره و منو به کشتن بده….
• شما اگه ۲۰ روز به کودکتون محبت نوازش و مهربونی رو هدیه کنید
با یکبار عصبانیت و ایجاد وحشت در دل کودک چنان آسیبی به او میزنید
که کار ۲۰ روزه شما رو نابود میکنه و مثل ظرف شیریه که روی گل زمین ریخته میشه
و اگه بخوام راجع به آسیبهایی که کودک در اثر عصبانیت شما میبینه صحبت کنم
نیاز به گفتن یک کتاب مفصل هست…

• برای اینکه محبت و عشق در خانه وجود داشته باشد

دو شرط اصلی و اساسی لازم است :

الف: در این خانه قدرت هیچ هیچ جایگاهی ندارد :

لذا پدر و مادر یا هر کسی فرمان و دستور نمیدهد
کسی فرمانبرداری نمیکند
کارها قرار است که با مشورت و همکاری باشد
نهایتا مدیریت جوابگوی مسائل خواهد بود….
بسیاری از پدر مادرها شکایتشان اینست که فرزند ما حرف گوش نمیدهد …
این را بدانید که پدر و مادری که فرزند مطیع فرمانبردار و برده و بره تربیت کنند
او بعدا در جامعه و زندگی زناشویی خود نیز مطیع و فرمانبردار دیگری خواهد شد.

ب: در این خانه دشمنی وجود ندارد :

لذا کودک دشمنی پدر یا مادر را با هیچ کس از جمله
همسایه
خاله و عمه
دایی و عموی خود نمیبیند.
میدانیم که پدر بزرگ مادربزرگ یا خاله یا عمه ای که فرزند شما به آنها علاقه مند است
به منزله دست و پای روانی او هستند
و جنگ و دشمنی با آنها به کودک شما آسیب خواهد زد.

• کار پدر و مادر آموزش کار خوب است نه بازداشتن از کار بد

• کار پدری و مادری در 99 درصد موارد میبایست آموزش و یاد دادن کار خوب به فرزندان باشد
o که برای این آموزش
o نه نیاز به عصبانیت
o نه بازداری
o نه خشم
o نه کنترل
o نه تنبیه
o نه مقایسه
o نه تحقیر است
o شاید حداکثر در ۱ درصد موارد کار پدری و مادری موضوع بازداشتن فرزند از کار بد و غلط است .

• در این بازداری چند نکته بسیار بسیار اهمیت دارد:

1- بسیاری از کارهایی که ما پدران و مادران بد میدانیم اشتباهات جزئی هستند
که اصلا نیازی به بازداری کودک از انجام آنها نیست
و در برخی موارد اشتباه، لازمه آموختن است
ما باید اجازه انجام اشتباهات کوچک را به فرزندمان بدهیم.

2- کار بد کاری است که خلاف اصول اخلاقی بوده
مثلا در تجاوز به حریم و حقوق دیگران که پدر و مادر کاملا باید جلوی کودک خود در این امر بایستند.
ولی باز هم توجه به این نکته بسیار بسیار مهم است که شما نمیتوانید به بهانه رعایت اصول
اخلاقی خود اصل اخلاقی را زیر پا بگذارید
نمیتونید به بهانه انضباط یا نظم دوباره آنچه را که میل و خواسته شخصیتون هستش
رو با ظلم و زور به بچه هاتون تحمیل کنید.
بارها من مشاهده کردم که مثلا پدر و مادر برادر بزرگتر را بخاطر اینکه برادر کوچکتر را زده است تنبیه بدنی میکنند ..
و اینجا خود والدین اصل اخلاقی را زیر پا میگذارند
همانطور که بارها در طول تاریخ به بهانه آزادی زندانها به پا کردند
به بهانه عدالت جنگها و ظلمها را تحمیل کردند.
به هیمن خاطر پدر و مادر حق انجام کار غیر اخلاقی مثل تنبیه مثبت یا بدنی
یا عصبانیت را به خاطر هیچ بهانه ای ندارند.

3- تمام مطالعات علمی به اینجا رسیده که ما میتونیم کودک انسانی را در مسیر رشدی هدایت کنیم
که این رشد با شادی لذت رضایت حظ و کیف وخشنودی و خرسندی همراه باشد
پس شما به بهانه رشد فرزندتان نمیتوانید او را خشمگین ناراضی غمگین افسرده و مضطرب کنید.
اگر در مسیر کار پرورش کودک،کودکان شاد و خوشحال و راضی است شما کارتان را درست انجام داده اید
و در غیر اینصورت میبایست حتما تجدید نظر کنید.

• بزرگترین خیانت پدر و مادر در حق بچه ها اینه که اونا رو از کار بیندازند
• حتی توصیه شده کودک انسانی میتونه از 8 ماهگی سعی کنه جورابشو خودش از پاش دربیاره
• پس شما اینکارو براش نکنید و کمکش کنید که خودش بتونه این کار شخصی خودشو انجام بده.
• پدر و مادر یکی از بزرگترین مسوولیتهایی که دارند اینه که متناسب با سن رشد فرزندشون بهش کمک کنند
• آهسته آهسته مستقل بشه
• تا در 18 سالگی بتونه به مرحله هفتم رشد روانی خودش یعنی استقلال برسه