قواعد ۱۸ ماه اول زندگی کودک

پرورش و تعلیم و تربیت فرزندان

قواعد ۱۸ ماه اول زندگی کودک

• هشت قاعده بسیار بسیار مهم در ۱۸ ماه اول زندگی کودک

1-اطمینان
2-امنیت
3-آرامش
4-اعتماد به نفس مثبت
5-امیدواری
6-خوش بین بودن
7-مثبت بودن
8-سازنده بودن و پشتکار داشتن

• اگر میخواهید ۸ صفت و ویژگی شخصیتی بالا رو ، فرزندانتون در بزرگسالی داشته باشند
۸ قاعده تربیتی زیر رو در ۱۸ ماه اول کودکی او رعایت کنید :

1-تولد راحت و ساده و خوب :
• چون میدونیم کودک بزرگترین اسیب رو از فاجعه تولد میتونه ببینه
• اگر اکسیژن در هنگام تولد به مغزش نرسه باعث از بین رفتن میلیونها سلول مغزی در مغزش خواهد شد

2-کودک در ۱۸ ماه اول نباید با درد و رنج و زندگی کنه
• لذا هر کوشش و تلاشی بکنید تا فرزندتون این دوران رو در لذت و آرامش زندگی کنه
• لذا مساله های گوش درد و دل درد و گرما و سرما و آسیبهای دیگه به شدت به بچه ها در این دوران آسیب میزنه

3-موضوع نوازش و محبت بصورت دائمی:
• نوازش برای کودک انسانی موضوع لذت نیست بلکه موضوع مرگ و زندگی است
• کودک بدون نوازش حتی میتونه بمیره
• مثل اکسیژن به نوازش و محبت شما نیاز داره

4- یکدستی و یکنواختی:
• یعنی فقط و فقط یک نفر و اون هم مادر از کودک مواظبت و مراقبت کنه
• نه اینکه مثلا مادر بره سرکار و کودک دست چند نفر بیفته
• یا دست پرستار بیفته
• لذا این یکدستی و یکنواختی تا اونجاست که حتی اگر پدر قرار هست کاری کنه باید عین عین همون کار مادر رو تکرار کنه
• همه چیز باید برای کودک ثابت و یکنواخت باشه
• مثل اداب تغذیه و خواب و نظافت و بازی و …
• در این دوران کودک احتیاجی به تنوع نداره
• افرادی که در زندگی کودک هستند نباید در این دوران از زندگی او خارج بشوند
• بصورت کلی همه چیز باید ثابت و یکنواخت باشه

5- تحریک و برانگیختگی :
• نمیشه کودک رو به بهانه اینکه ساکته یک گوشه رها کرد…
• باید مرتب با کج و راست کردن و بازی کردن و صدا رو کم و زیاد کردن و شکلک دراوردن
و غیره همیشه همیشه همیشه زمانی که کودک بیدار است او را تحریک و برانگیخته کرد
تا بتونه میلیونها کانکشن و ارتباط بین سلولهای مغزیش رو بوجود بیاره.

6- نیازهای کودک
• نیازهای کودکتون رو در این دوران بلافاصله بلافاصله بلافاصله براورده کنید ،
• به مجردی که شیر خواست بهش شیر بدین ،
• به مجردی که اغوش شما رو نیاز داشت بغلش کنید
• به محض اینکه خواست از اغوشتون بره بیرون ، طبق میل او عمل کنید ..
• بطور کلی هیچ چیزی قرار نیست به کودک در این دوران تحمیل بشه
• دنیای کودک از ان اوست و اون هست که باید تصمیم بگیره چطور دلش میخواد زندگی کنه.

7- عشق و محبت
• عشق و محبت و دوستی در خانه وجود داشته باشه
• یعنی در ان خانه هیچ کس قدرت نداره
• کسی دستور نمیده
• فرماندهی نمیکنه
• پدر و مادر با هیچ کس هیچ دشمنی ندارند
• عصبانی نمیشوند

8- آغوش مادر و شیر دادن تا حداقل ۸ ماهگی به کودک

• اگر این ۸ قاعده رو رعایت کنید کودک شما در بزرگسالی خودش ۸ آسیب زیر رو نمیبینه:
1-شکاک بودن
2-مضطرب بودن
3-بی قرار بودن
4-ناامیدی
5-بدبین بودن
6-منفی بودن
7-داشتن حالت ویرانگری و نداشتن پشتکار
8-اعتماد به نفس منفی

خانواده تک هسته ای

مناسبترین مکان برای رشد کودک انسانی خانواده تک هسته ای است

• مناسبترین مکان برای رشد کودک انسانی خانواده تک هسته ای nuclear family هست
• یعنی خانواده ای که فقط شامل پدر و مادر و بچه هاست
• بقیه غریبه و خارجی هستند
• به هیچ عنوان دایی و خاله و عمو وعمه و مادربزرگ و پدربزرگ و دوستان حق دخالت در کار پرورش و تعلیم و تربیت فرزندان ما را ندارند.
• از نظر سلامت روانی ، بچه هایی که ۱۸ ماه اول فقط و فقط یک نفر (مادر یا مراقبت کننده اولیه) از آنها مواظبت و مراقبت میکرده
و بعد از آن هم به غیر از پدر و مادر فرد دیگری حتی برادر و خواهر حق دخالت در کار پرورش و تعلیم و تربیت آنها را نداشته است
در وضعیت بسیار بسیار بسیار بهتری نسبت به بقیه قرار داشتند.
• لذا هیچ برادر و خواهری حق پدری و مادری یا داشتن مسوولیت در قبال برادر یا خواهر کوچکتر خود را ندارد
زیرا هم خودشون آسیب شدید میبینند و هم برادر و خواهرشون.

• اما اگر به هر دلیلی خانواده تک هسته ای نبود
• مثلا مادربزرگ یا خاله یا هر کس دیگه با خانواده ما زندگی میکرد
• بسیار مهم است که اگر این افراد قصد ترک خانواده را دارند بین ۶ تا ۱۸ ماهگی کودک که دوران اضطراب جدایی کودک است این کار رو نکنند
• این ترک ومهاجرت رو به قبل یا بعد از آن موکول کنند
• حتما دو یا سه ماه قبل از ترک خانواده روابط و محبت و توجه خودشونو به کودک به آهستگی به مقدار بسیار بسیار کم کاهش دهند.

مادر عزیز اگر فرزند سالم میخواهید کنار فرزندتون تا ۳۰ یا ۳۶ ماهگی بمونید

• وقتی شما به تازگی صاحب فرزندی شدید
• چون میدونیم به دلیل اضطراب جدایی مراقبت کننده اولیه یعنی مادر باید بین ۶ تا ۱۸ ماهگی در کنار فرزندش بمونه
• لذا در این دوران داشتن کار یا درس به همراه بزرگ کردن فرزند سالم توهمی بیش نیست و امکان پذیر نخواهد بود

• میدانیم مخصوصا بسیاری از کسانیکه جنگ میان زن و مرد را با وابستگی میان خانواده و داشتن فرزند در تناقض میدیدند
• بویژه گروهی که با عنوان آزادی و برابری برای زنان ، ولی در واقعیت به دلیل خشم و کینه و دشمنی با مردان ،
دست به اقداماتی زدند و قوانینی وضع شد و مفهوم خشم رو با عدل یکی گرفتند
و گفتگوهایی ارائه دادند که اگر فرزندتون رو به دست غریبه ها بگذارید
و کودک ۱ ماهه یا ۶ ماهه یا ۱ ساله رو به محیطهای اموزشی واگذارید
و مخصوصا برای مدتهای طولانی ۸ الی ۱۰ ساعت اونها رو نبینید
که از جنبه هایی از رابطه محروم بمانند
باعث خواهد شد که از نظر اجتماعی رشد و نمو دیگری داشته باشند …..
• واقعیت اینست که این افراد جدایی و تنهایی و بی علاقگی و بی حسی و بی احساسی را
با استقلال و آزادی که ظاهرا شبیه هم هستند اشتباه گرفتند
و تصور کردند که از این طریق هم میتوانند برای بچه ها ارمغان خوبی داشته باشند
و به نوعی رفتار و گفتار خود را توجیه کردند.

• به هر حال مطالعات ۱۰ سال اخیر اون زمانیکه ما رو با حجم بسیار جرم و جرائم و گرایشهای مربوط
به جدایی و تنهایی و مسئله مواد مخدر و کوتاه بودن ارتباط ها و وحشت بسیاری از مردم از عشق و نزدیکی
و صمیمیمت و گرفتاریهای طلاق و عدم رغبت به داشتن فرزند و خانواده روبرو کرد ،
همه و همه نشان داد که آنگونه مطالعات زمینه و مایه دقیق علمی نداشتند
و احتمالا سخن بیشتر جنبه تئوریک و نظری داشت تا واقعیتهای منطبق بر مطالعات دقیق علمی.

• تا سال 1970 در امریکا بیشتر مادران تا دو یا سه سالگی کنار فرزندشون میماندند
• و بعد از آن به مدت ۲۵ سال این روند دگرگون شد.
• لذا از 1995 بسیاری از مطالعات و مخصوصا خود کارفرمایان متوجه شدند که این زنان به قولی اجاره ای
در حالیکه در محیط کار هستند فکر و احساسشون جای دیگری است.
• مخصوصا اون زمانیکه وضعیت اقتصادی برای این مردم بهتر شد ،
این روند متوقف شد و در جهت عکس خودش قرار گرفت.

• لذا اگر شما مادری مهربان و توانا هستید
و امکان اینو دارید که از بزرگترین لذت و بالاترین ارتباط و بزرگترین خدمت به خود و فرزندتون بهره ای بگیرید
کنار عزیزانتون تا ۳۰ یا ۳۶ ماهگی بمونید.

• اما در دنیای امروز که گفته شده از ۲ سالگی به بعد بچه ها باید روزی ۲ تا ۳ ساعتی به محیطهای آموزشی بروند
• حتی این توصیه برای دختر بچه از ۲۲ ماهگی به بعد است
• امروز دقیقا میدانیم پدر و مادری که فرزندانشون رو بیشتر از دو سال مثلا تا ۵ سالگی تنها با خودشون نگه میدارند
• از نظر رشد اجتماعی و روابط دیگه برای فرزندشون گرفتاری هایی سنگین بوجود می آورند.

یکدستی و یکنواختی در کودکی

مهمترین عامل در سلامت روانی کودک در ۲ سال اول یکدستی و یکنواختی است.

کودک در این دوران به هیچ عنوان به تنوع احتیاج ندارد

حتی اگر ۲ دست رختخواب دارد باید هر دوی تشک و متکاها یک شکل و یک دست باشند

و بسیار بسیار بسیار تکرار میکنم

بسیار بسیار بسیار مهم است

که فقط و فقط یک نفر (مادر) از کودک مواظبت و مراقبت کند

و پدر فقط وظیفه مراقبت از مادر را بر عهده دارد

و حتی اگر پدر قرار است کاری برای فرزندش انجام دهد باید دقیقا دقیقا همان کار مادر را به همان شکل و فرم مادر تکرار کند

و مادر همیشه یک آداب و رسوم یکسان و یک شکلی را برای تغذیه و نظافت و خواب کودک خود فراهم نماید.

این یکدستی و یکنواختی باعث میشود که کودک بتواند تا حد امکان این همه تنوع جهان را تا حدودی بصورت منظم در جای خود در مغزش قرار دهد

و به این نتیجه برسد که جهان قاعده و قانون دارد

و کانکشن های ارتباطی در مغز او شکل بگیرد

لذا بسیار بسیار مهم است که در دو سال اول تا حد امکان از مسافرت رفتن و مهمانی رفتن

و مهمانی دادن به شدت پرهیز کنید

تا ساعات خواب و غذا خوردن کودکان در این سنین بهم نخورد

رختخواب جداگانه برای هر کودک

کودک انسانی بعد از ۵ ماهگی قرار است که از اتاق خواب پدر و مادر بیرون برود

و بعد از این سن دیگر هیچ فرزندی حق خوابیدن در رختخواب پدر یا مادر یا برادر یا خواهر یا دوست یا دایی یا خاله یا …خود را ندارد

و به هیچ عنوان این بدنها در هنگام خواب نباید با یکدیگر تماس داشته باشند

و به غیر از زن و شوهر کلیه اعضای خانواده هنگام خواب در رختخواب جداگانه خود به خواب بروند .

مخصوصا که میدانیم بین سن ۳ تا ۷ سالگی فرزندان ما کاملا زمینه و مایه های جنسی ارتباط با پدر و مادر از جنس مخالف خود را دارند

و بطور مثال خوابیدن مادر در کنار پسر ۴ ساله اش یا پدر در کنار دختر ۴ ساله اش

با وجودیکه هیچگاه ارتباط فیزیکی یا روانی خاصی در هنگام خواب صورت نمیگیرد

ولی همچنان با توجه به ذهن کودک آسیب بسیار شدیدی برای او به همراه دارد.

اسباب بازی برای کودکان

در هر زمان فقط یک اسباب بازی در اختیار کودک قرار دهیم

و به او بگوییم هر وقت خسته شدی این اسباب بازی را کنار بگذاریم

تا یک اسباب بازی دیگر را برای بازی بیاوریم.

اینکه اطراف کودک را با چند اسباب بازی متنوع پر کنیم کار درستی به نظر نمی آید.