گزیده ای از اقبال لاهوری

گزیده ای از اقبال لاهوری

ساحل افتاده گفت گرچه بسی زیستم              هیچ نه معلوم شد آه که من چیستم

موج ز خود رفته ئی تیز خرامید و گفت           هستم اگر میروم گر نروم نیستم

دل من بی قرار آرزوئی               ‏درون سینهٔ من های و هوئی

‏سخن ای همنشین از من چه خواهی      ‏که من با خویش دارم گفتگوئی

شعر