خیام و همه هیچ است

خیام و همه هیچ است

خیام و همه هیچ است

ای بیخبران شکلِ مُجَسَّم هیچ است،وین طارَمِ نُهْ‌سپهرِ اَرْقَم هیچ است،خوش باش که در نشیمنِ کَوْن ‌و فَساد.وابستهٔ یک دمیم و آن هم هیچ است!

 دنیا دیدی و هرچه دیدی هیچ است،و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است،سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ است،و آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است.

 دنیا به مراد رانده گیر، آخِر چه؟وین نامهٔ عمر خوانده گیر، آخِر چه؟گیرم که به کامِ دل بماندی صد سال،صد سال دگر بمانده گیر، آخر چه؟

 رندی دیدم نشسته بر خِنْگِ زمین،نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین،نی حق، نه حقیقت، نه شریعت نه یقین،اندر دو جهان کرا بُوَد زَهرهٔ این؟

 این چرخِ فلک که ما در او حیرانیم،فانوس خیال از او مثالی دانیم:خورشیدْ چراغ دان و عالَم فانوس،ما چون صُوَریم کاندر او گَردانیم.

 چون نیست زِ هرچه هست جُز باد به دست،چون هست زِ هرچه هست نُقصان و شکست،انگار که هست، هرچه در عالَم نیست،پندار که نیست، هرچه در عالَم هست

 بنگر ز جهان چه طَرْف بربستم؟ هیچ،وَز حاصلِ عمر چیست در دستم؟ هیچ،شمعِ طَرَبم، ولی چو بنشستم، هیچ،من جامِ جَمَم، ولی چو بشکستم، هیچ.

<

p dir=”rtl” style=”text-align: center;”>