گزیده ای از علی اشتری

گزیده ای از علی اشتری (فرهاد)

در خدمت خلق بندگی ما را کُشت             وز بهر دو نان دوندگی ما را کُشت

هم محنت روزگار و هم منت خلق            ای مرگ بیا که زندگی ما را کُشت

ازنازچه می خندی بردیده كه می گرید؟                     این دیده زمانی نیز خندیده که می گرید

چون دیده ترا سر مست از باده اغیاری                    در خون خود از غیرت غلتیده که می گرید

تنها نه از این مردم صد روی و ریا دیده است               از مردمک خود هم بد دیده که می گرید

لب نیک و بد دنیا نا خوانده که می خندد                     چشم آخر هر کاری پاییده که می گرید

صد داغ نهان دارد این سینه که می سوزد         صد گونه بلا دیده است این دیده که می گرید

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8

Pages ( 1 of 8 ): 1 2 ... 8بعدی »