گزیده ای از پویا ‌جمشیدی

گزیده ای از پویا ‌جمشیدی

بعدِ تو از دو جهان طرد شدم          با خودم، با همگان سرد شدم

بعدِ تو گریه به جانم افتاد            خنده از روی لبانم افتاد

بعدِ تو آینه بلعید مرا            بی تو یک ثانیه نشنید مرا

قلعه ی خاطره ها ویران شد             و زمین قسمتی از زندان شد

در و دیوار به من چنگ زدند            شیشه عمر مرا سنگ زدند

سینه ی سوخته دستم دادند             بعد تو ساده شکستم دادند

بی قرارت میکند، صدها چرای لعنتی                        کی به پایان میرسد این ماجرای لعنتی؟

لب به لب سیگار تا بیت الغزل سوزان شود          کی صدایم میکنی؟پس کی؟ صدای لعنتی

دل بریدن در میان بهت و گریه ساده نیست             بوی رفتن میدهند این لحظه های لعنتی

فرض کن… تنهایی ات را با خودت قسمت کنی      فرض کن… تنها شوی در یک هوای لعنتی

من زمستان زاده ام از سوز میترسانی ام                     من زمستانم، بیا با من، بلای لعنتی

سعی کردم زندگی را از خودم منها کنم                 کارد از بس میرسد گاهی به جای لعنتی

با دو زانوی در آغوشم خیالت میکنم                           بغض غوغا میکند، این آشنای لعنتی

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Pages ( 1 of 12 ): 1 2 ... 12بعدی »