شکوه از ماه و

شکوه از ماه و …

گزیده ای از بهادر يگانه

شکوه از ماه و

ز بس  تنها  نشستم  هم­چو   گل‌های   بیابانی             دلم چون غنچه خو کرده‌ست با سردر­گریبانی

  نه می‌خندم، نه­ می‌گریم، نه­ سرمستم،­ نه هشیارم         نمی‌دانم چه باید کرد در این دنیای حیرانی

چشم ایلو دست  به تاراج دل و دین زد و رفت

آنچنانی  که  خزان  بر گل ­و ­نسرین زد­ و  رفت

     گیرم که نام من ز لبت محو گشت و مرد                       یاد  مرا  چگونه  فراموش  می­ کنی؟

 آغوش­ من به ­روی اجل باز مانده ­است                            ای­ مه، تو با که ­دست در آغوش می­ کنی؟

 زِ هر موج ویران شود خانه­ من              به دریای هستی حبابم خدایا

  دلم­ شکوه از ماه و پروین ندارد          من­ از­ خویشتن در عذابم خدایا

     زندگی کردن­ من، ­مردن­ تدریجی بود               آنچه جان کند تن ­ام، عمر حسابش کردم

مستیِ من ،­مستی می نیست، شور­ عاشقی ­ست  …

شعر

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.