عشق است؛ حرام است

عشق است؛ حرام است

گزیده ای از عرفی شیرازی

منزل­ گَهِ دل­ها، همه کاشانۀ  عشق است                   هر جا که دلی گُم شده، در خانۀ عشق است

خاموشیِ ­من، قُفلِ نهان­خانۀ­ عشق ­است                           افسانۀ  من،  گریۀ  مستانۀ  عشق ­است

     ویرانۀ   جاوید   بماند   دلِ  بی­عشق                            آن دل شود آباد، که ویرانۀ  عشق است

پیمان،دل­ و ­دین باخته ­ای،دلخوشِ ­او باش                                   این­ها  ثمَرِ کاشتنِ  دانۀ عشق است

   دیوانه دلِ­ من، که دَراو فِتنه زَنَد جوش                               گَنجی­ است که‌ آرایشِ ویرانۀ­ عشق ­است

 صَد دِشنه خورَد­ عقل، که­ خاری­ کِشَد از پای                            این­ها گُلِ ­آن­است ­که بیگانۀ عشق ­است

    از منطق و حکمت،  نگُشاید  اَثرِ  شوق                             این­ها همه آرایشِ افسانۀ عشق ­است

ما را به ­طَرَب موعظت و پَند حرام­ است                                     بر اَهلِ مُحبّت، دلِ خُرسَند حرام ­است

      ناصح، مگُشا لب، که گُنه کار نَگردی                                 در شرعِ ملامت­ زدگان، پَند حرام ­است

       دارم هوسِ دیدنِ ماهی که به رویش                                   غیر از نظرِ لُطفِ خداوند حرام­ است

یا‌رَب چه بلایی­ است که­ در مذهبِ خوبان                              دشنام­ حَلال­ است و شکرخَند حرام ­است

     زندانیِ غم باش که در شرعِ مُحبّت                           صیدی که نشد کُشته درین بَند، حرام­ است

    پیمان بُوَد از مِی­کَدۀ  دَرد، قَدَح ­نوش                                      آن باده ننوشد که بگویند حرام ­است

شعر

Leave a Reply

Your email address will not be published.