لذت خودآزاری، مسخره

لذت خودآزاری، مسخره !

گزیده ای از تقی سیدی

 دلم گرفته دوباره در این هوایِ مَسخرَه                     بیادِ آن همه خنده در روز­های مَسخرَه 

  به­ یادِ بودنِ  با تو، ولی نبودنِ  با  تو                     بیادِ آن گِله­ های ت­و آن­ صدایِ مَسخرَه

گُرسنه بودم ­و­ آن  دَم  به  روحِ من  ­تو­ خوراندی 

زِ­  لُقمه­ های  حَرامَت،   از آن   نِمودِ   مَسخرَه

یک­ خودآزاریِ ­زیباست­ که ­من­ تنهایم                لذّتی­ هست در­این زخم،­که در­مَرهَم­ نیست

          لذّتی نیست اَگر درد نباشد، جانم             هیچ شوری بِه از این شورِ  پَس از ماتَم نیست

     تو نبین ساکت و آرام نشستم کُنجی                         دَردِ ناگفته زیاد است، ولی مَحرَم نیست

هر شبم  بی‌تابی  و  بی‌خوابی  و  بی‌حاصلی                        حال­ و روزم را نمی‌فهمند به ­جُز ایلوها

 دوستت ­دارم،ولی دیگر­ نخواهم­ گفت، چون              “دوستت دارم”  شده قربانیِ تکرارها

       نگو به تلخىِ این اتفاق عادت کن                        که عشق حادثه­ اى مبتلا به عادت نیست

       فقط اجازه بده در نبودنت شب­ها                       کمى به فکرِ تو باشم، اگر جسارت نیست

         آیا شده از شدّتِ دلتنگی و غُصّه                            هِی بُغض کُنی، گریه کُنی، شعر بخوانی ؟

  دلتنگِ تو ­اَم،­ای­ که به­ وصَلت­ نرسیدم             ای کاش­ خودت را سَرِ قبرم­ برسانی

پشیمانی ندارد سود، وقتی عاشقش باشی                 نباید عاشقش می­ گشتم، امّا  دیر فهمیدم

شعر

Leave a Reply

Your email address will not be published.