علم سوگ

غم و اندوه از دست دادن
علم سوگواری

علم سوگ: در سوگواری، انعطاف پذیری طبیعی، یک جزء اصلی از واکنش های غم و اندوه و آسیب است. انعطاف پذیری جزو طبیعت انسان است و آموزش دادنی نیست.

در سوگواری، عدم وجود علائم غم و اندوه و آسیب های روحی نتیجه سلامت است، نه نگران کننده.

در سوگواری، واکنش ها می توانند اشکال مختلفی به خود بگیرند، علاوه بر غم و اندوه، می توانند بصورت خنده، جشن، و شناعت هم باشد.

چهار مسیر ممکن در سوگواری به شرح زیر اند:

1. انعطاف پذیری:
توانایی یک انسان بزرگسال در حفظ پایداری نسبی و سلامت روانی و جسمانی، در شرایط معمول، در مواجهه با یک رویداد خاص و بالقوه مخرب، مانند مرگ یک شخص نزدیک و یا یک وضعیت خشونت آمیز و تهدید کننده زندگی. ظرفیت تولید احساسات مثبت و فعالیت مولد.

2. بازیابی:
عملکرد طبیعی انسان به طور موقت به آستانه آسیب روانی (مثل، افسردگی و یا PTSD)، برای یک دوره چند ماهه می رسد، و سپس به تدریج به سطح پیش از رویداد برمی گردد.

3. ناتوانی مزمن:
درد و رنج طولانی مدت و ناتوانی در عملکرد، معمولا به مدت چند سال یا بیشتر.

4. سوگواری طولانی:
فرد سوگوار، ابتدا معمولی و نرمال و وقف داده شده به نظر می رسد. اما در پس آن پریشانی است و علائم آن ماهها بعد افزایش پیدا میکنند. آسیب های روحی به تعویق افتاده یک پدیده واقعی می باشد.

سوگواری، در عین اینکه یک بخش طبیعی از زندگی است، زمانی که شدید باشد حامل درجه ای از ریسک هم هست. واکنش سوگواری شدید در حدود 10٪ تا 15٪ افراد دیده میشود. واکنش شدید بیشتر در افرادی که قبل از واقعه مبتلا به افسردگی بوده اند رخ می دهد.

واکنش سوگواری شدید ممکن است به روابط خانوادگی هم انتقال داده شود. مثلا افزایش خطر فروپاشی ازدواج و طلاق پس از مرگ فرزند شایع است.

در واکنش سوگواری شدید، خطر افزایش بیماری های مرتبط با استرس زیاد است. در این افراد افزایش دکتر رفتن دیده می شود. علائمشان درد شکم، مشکلات تنفسی، و غیره در شش ماه اول بعد از مرگ است. افزایش میزان مرگ و میر در این افراد بیشتر است. نوجوانان پس از مرگ پدر و مادر پنج برابر بیشتر خطر خودکشی دارند.