نظریه های خسران

غم و اندوه از دست دادن
نظریه های تکاملی

نظریه های خسران: از دیدگاه تکاملی، روشن نیست که چه مزایایی در زحمت غم و اندوه نهفته است، زیرا این عمل گیج کننده و پر هزینه است.

در زیر، چهار نظریه تکاملی معروف، به ترتیب قدیم به جدید، آورده شده است.

1. غم و اندوه از دست دادن، یک روند پردازش سرمایه گذاری مجدد زیست مایه ای یا libidinal است. فرد غصه دار یا سوگوار، باید از متوفی سرمایه برداری کند. سرمایه برداری یا نابودی سرمایه یک روند دردناک است. اما این سرمایه برداری اجازه می دهد تا سوگوار انرژی و توان سرمایه گذاری خود را به زیست مایه دیگری انتقال دهد. زیست مایه دیگر می تواند یک دلبستگی دیگر با توابع ارزشمند دیگری باشد.

2. غم و اندوه یک محصول جانبی از سیستم دلبستگی انسان است. به طور کلی، یک واکنش توام با غم و اندوه یک نوع تطبیق است. این تطبیق، سازمان اجتماعی متبوع فرد غصه دار را وادار میکند تا به جستجوی فرد از دست رفته بپردازد (به عنوان مثال، یک مادر و یا یک کودک). با این حال، در صورت فوت مورد، این واکنش ناسازگار می گردد، زیرا فرد سوگوار نمی تواند مورد فوت شده را دوباره بازیابی کند. غم و اندوه از این منظر، یک هزینه دردناک از ظرفیت انسانی در شکل دادن به تعهداتش است.

3. غم و اندوه یک نوع درد روانی است. این درد در سوگوار گرایشی ایجاد میکند تا زندگی بدون آن مرحوم بیآموزد و وضعیت جدیدی را با خاطرات سازنده اما دردناک وی ایجاد کند. اگر، برای مثال، پدری فرزندش را در کنار یک یا چاه تنها گذاشته، و این ترک منجر به مرگ فرزند شود، غم و اندوه ایجاد شده، یک خاطره به شدت دردناک باقی می گذارد که پدر هرگز دوباره فرزند تنهایی را ترک نکند.

4. غم و اندوه یک علامت و نشانه منتخب اجتماعی است. این علامت نشان میدهد که فرد مایل و آماده ایجاد روابط متعهدانه و قدرتمند است. از این منظر، سوگ شرکای اجتماعی قدیم و جدید را هدف قرار میدهد. سوگوار با این وسیله به اطلاع میرساند که وی قادر به تشکیل تعهدات اجتماعی قوی است.

به عبارت دیگر، سوگ علامت و نشانه آمادگی و ظرفیت فرد برای تشکیل پیوندهای قوی اجتماعی و وفادارانه است. بنابراین، کسانی که واکنش های غم و اندوه طولانی را از خود نمایش میدهند، ترجیحا توسط شرکای متحد موجود انتخاب شده اند.

بنابراین، در طول تکامل انسان، غم و اندوه توسط تصمیم گیری های اجتماعی شرکای منتخب متحد و هم پیمان شکل گرفته است.