واکنش به خسران

غم و اندوه و ترس از دست دادنGrief۱
تعریف و واکنش

غم و اندوه یک واکنش چند وجهی به از دست دادن کسی یا چیزی است که با وی پیوند و محبتی برقرار بوده. هرچند مرسوم است که بر واکنش عاطفی از دست دادن تمرکز شود، اما واکنش های فیزیکی، شناختی، رفتاری، اجتماعی و ابعاد فلسفی آن نیز باید در نظر گرفته شود. کلمه سوگ اشاره به وضعیت و حالت از دست دادن، و کلمات غم و اندوه اشاره به واکنش از دست دادن دارند.

غم و اندوه یک پاسخ طبیعی به از دست دادن است. احساس درد و رنج عاطفی که فرد می برد، واکنشی به از دست دادن کسی یا چیزی است که فرد او را دوست داشته و از او گرفته یا دور شده است.

غم و اندوه مرتبط با مرگ برای اکثر مردم آشنا است، اما افراد در ارتباط با انواع زیان ها در طول زندگی خود، مانند بیکاری، بیماری و یا پایان یک رابطه اندوهگین، می شوند. از دست دادن می تواند به صورت فیزیکی یا انتزاعی باشد. از دست دادن فیزیکی مربوط به چیزی است که فرد می توانست آنرا لمس و یا اندازه گیری کند، مانند از دست دادن همسر از طریق مرگ. در حالی که سایر انواع اختلالات انتزاعی هستند، و مربوط به جنبه های اجتماعی فرد میشود.

روند پردازشی غم و اندوه

در سال های اخیر شک و تردید زیادی در مورد “مسیر عاطفی” و قابل پیش بینی از “پریشانی” تا “بهبود” وارد شده است. اکنون درک شده که غم و اندوه، یک فرآیند پیچیده تر از تنها تطبیق با از دست دادن است.

واکنش ها به غم و اندوه

گریه کردن یک بخش عادی و طبیعی عزاداری است. این نیز یافت شده است، با این حال، گریه کردن و صحبت کردن در باره مورد از دست رفته، تنها واکنش سالم نیست، و همین ها هم اگر بیش از حد شوند، می توانند مضر باشند.

برخی واکنش ها یا اقدامات فرد سوگوار، به نوعی زشت، ناکارآمد و نابهنجار به نظر می رسند، برای مثال، واکنش جشن، خنده، یا خود خدمتی به رخدادها. گریه نکردن هم یک واکنش طبیعیو سالم است، و ممکن است نشان دهندن انعطاف پذیری باشد. برخی از افراد سالم عزادار خود به خود در باره مورد از دست رفته صحبت نمی کنند. اصرار به گریه یا بازگو کردن واقعه از دست دادن، می تواند مضر باشد. خنده واقعی هم سالم است.

پنج هویت و شناسه سوگواران

1. بدوی ها: بدوی ها غم و اندوه خود را حل و فصل نمیکنند. به نظر، از دست دادن را درک نمی کنند و زندگیشان تحت تاثیر قرار نمی گیرد.

2. یاد داران: به حفظ یاد و خاطره عزیز از دست رفته متعهدند.

3. بهنجار سازان: خود را متعهد به ایجاد دوباره حس خانواده و اجتماع میدانند.

4. فعالان: به کمک مردم دیگری میروند که با بیماری و یا مسایل مشابه با علت مرگ عزیز خود گرفتارند.

5. جویندگان: یک هویت و اعتقاد مذهبی، فلسفی یا معنوی اتخاذ میکنند تا برای زندگی خود معنا ایجاد کنند.

نظریه پنج مرحله ای سوگواری

پنج مرحله از غم و اندوه است. این نظریه محبوب اما نشده نشده، چگونگی مقابله با غم و اندوه و مصیبت مردم را در پنج مرحله مجزا توصیف می کند. چنین مراحلی در اصل برای خود بیماران فوتی و یا دارای بیماری پایدار و ماندی تهیه شده است.

1. انکار
2. خشم
3. چانه زنی
4. افسردگی
5. پذیرش

طبق این نظریه مراحل فوق کمک می کند تا مردم یاد بگیرند بدون آنچه که از دست داده اند زندگی کنند. پزشکان و یاری رسانان از این مراحل به عنوان ابزاری برای شناسایی و کمک به افراد استفاده میکنند. بر طبق این نظریه مراحل فوق یک دوره زمانی خطی مشخص را طی نمیکنند و متوقف نمی شوند. همچنین همه قرار نیست آنها را طی کنند. هر کس از طریق خود مراحل را می گذراند و سفارشی و تجویزی نیستند.

نظریه و مدل مراحل یاد شده ، از مشاهده افراد در حال مرگ بر گرفته شده، نه افرادی که از دست دادن را تجربه کرده اند. با این حال، برخی این مدل را قبول دارند. آنها که قبول ندارند معتقدند که اکثریت مردمی که مرگ عزیزشان را تجربه کرده اند غمگین نمی شوند و انعطاف پذیر هستند. پس منطقشان این است که اگر هیچ غم و اندوهی نباشد،هیچ مرحله ای هم وجود ندارد.