ایثارگری

هنر عشق ورزی و محبت

ایثارگری

• معمولترین اشتباه مردم این است که ایثار کردن را با: ترک چیزها – محروم شدن – و قربانی گشتن اشتباه میگیرند . کسانی که این درک را دارند از مرحله گرفتن و سود بردن و اندوختن فراتر نرفته اند و رشد پیدا نکرده اند . در نظر شخص تاجر، دادن بدون گرفتن فریب خوردن است. در نظر این مردم ، ایثار کردن فقر می آورد . عده ای آن را نوعی فضیلت به معنی فداکاری به حساب می آورند.

• در حالیکه در معنای درست: ایثار کردن برترین مظهر قدرت آدمی است . در حین ایثار کردن، فرد قدرت خود ، ثروت خود و توانایی خود را تجربه میکند . این تجربه او را غرق در شادی میکند. این ایثار کردن از دریافت کردن شیرین تر است زیرا زنده بودن خود را احساس میکند .

ابتدایی ترین مثال در رابطه جنسی است که فرد هستی خود، یعنی عضو جنسی را به زن میدهد ، و در اوج لذت نطفه خود را به او تقدیم میکند… حال اگر مرد توانا باشد چاره ای جز نثار کردن ندارد و اگر ناتوان باشد نمیتواند نثار کند … در مورد زن هم به همین منوال است ، زن کانون زنانگی خود را در یک رابطه جنسی در اختیار مرد میگذارد و اگر توانایی نثار کردن نداشته باشد زنی سرد است.

آنکه میدهد و می بخشد و نثار میکند غنی است نه آنکه بسیار دارد .

محتکری که نگران از دست دادن مال خویش است،
هرچه ثروتمند باشد از نظر روانی فقیر و زبون است.

در جهان تنها رابطه عاشقانه نیست که معنای ایثار کردن با گرفتن یکی است ،
بلکه معلم هم میتواند از دانش آموزش بیاموزد ….
هنرپیشه از تماشاگر خود شور و هیجان کسب میکند .
روانشناس بوسیله بیمار خود معالجه میشود.

فقط و فقط به شرطی که آنها همدیگر را مانند شی و کالا تصور نکنند،
رفتارشان نسبت به هم صمیمانه و صادقانه باشد.