کاشکی

کاشکی …

گزیده ای از عماد خراسانی

کاشکی گُم ­شده بود این دل دیوانه من                     پیش از آن روز که گیسوی تو پیدا می ­کرد
ای که در سوختن ام با دل­ من ساخته ای                          کاش یک شب دلت اندیشه فردا می ­کرد

گویند که یار  دگری جوی و ندانند                          بایست که قلب دگری داشته باشم
هم­ صحبتی و بوس و کنارت همه گو هیچ                 من از  تو  نباید  خبری  داشته  باشم؟

گرچه بیگانه ز خود گشتم و دیوانه ز عشق               یار، عاشق­ کُش و بیگانه نواز است هنوز
گرچه رفتی، ز دلم ­حسرت روی تو نرفت               دَر این خانه به امیدِ تو  باز است هنوز

آمد و رفت و دلم بُرد  و كنون   حاصل  وصل                      اشك گَرمی­ است كه بنشسته به­ دامانِ من است

تو مرا  واله و آشفته  و رسوا  كردی                     تو مرا غافل از اندیشه  فردا  كردی
شِكوه بی­جاست،مرا كُشتی و جانم دادی                      آنچه از بخت طمع داشتم،آنم دادی

از  تو  آنی دل دیوانهِ من غافل  نیست                    اینکه درسینه من هست،تو هستی،دل نیست
 شرم از مویِ سپید و رخِ  پُرچین دارم                   ورنه آن­ کیست که برچون تو  بُتی مایل  نیست

هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند                    بهرِ  این یک دو نَفَس، عاقل و دیوانه یکی­ست
عشق، آتش بُوَد و خانه ‌خرابی  دارد                         پیش آتش، دل شمع  و پَرِ  پروانه  یکی­ست

زندگی یک نفسم مایهِ شادی نشده است                              آه اگر مرگ نخواهد که کُند  شاد مرا
یک دل و این همه ­آشوب و غم و دردِ ایلو                             کاشکی  مادر  ایام نمیزاد  مرا.

شعر

Leave a Reply

Your email address will not be published.