Monthly Archives: April 2018

برای اردیبهشتی ها

برای اردیبهشتی ها

شعر

وقتی برای ثانیه ها غم فراهم است     اردیبهشت نیست که اردیجهنم است

محمدصادق بخشی

اردیبهشت نیست که ؛اردی جهنم است           لبهای سرختان که دهان را گرفته اید

محمد علی پور شیخ علی

چیزی از این بهار در آغوش من کم است     تو نیستی و یکسره اردی جهنم است

فاطمه شمس

فصل بهار آمد و رنگ بهار نیست      اردی جهنم است زمانی که یار نیست

علیرضا بدیع

خرداد خشک آینه هایم بهشت نیست     بی تو نگاه آینه اردی جهنم است

جابر ترمک

اردیبهشت من بی تو اردی جهنم است           این شهر با قامت بهاریش، باز هم پر از غم است

باید که باشی و باشم در کنار تو         بی شک بدون تو بهشت هم برایم جهنم است

لیلا مظلوم یزدی

اردی بهشت برای همه سبز و خرم است              اردی بهشت ماست که اردی جهنم است

ناشناس

بس که در باران آن، تنها و غمگینم عزیز       با غمت اردیبهشت، اردی جهنم می شود

محمدصادق رزمی

اردیبهشت بی تو برایم جهنم است   اردی جهنمی که همیشه پر از غم است

احمد حسینی

معنی برگرد و مرهم سکوت

معنیِ برگرد و مرهمِ سکوت

گزیده ای از سجاد سامانی

معنی برگرد و مرهم سکوت

ناز پَروَرده ­ای و دَرد نمی­دانی چیست                          گریهِ­ مُمتَدِ  یک مَرد نمی­دانی چیست

در کجا عِلمِ­ سُخن یاد گرفتی که هنوز                               ظاهراً معنیِ «برگرد» نمی­دانی چیست

شادمان باش ولی حالِ­ مرا هیچ مَپُرس                 آنچه غَم ­بر­سَرَم آورد نمی­دانی چیست

ای­ که می‌گفتی طبیبِ ­قلبِ ‌­خسته ­ای               کاش  دَردَم را نمی­ انباشتی،   مداوا   پیش­کش

در آن دنیا برایِ دیدنت شاید مجالی شد           همانا مرگ، پایانِ سُرورآمیزِ  دلتنگی­ است

نسیمی شاخه­ هایم­ را­ شکست و با خودم ­خواندم:    بهارِ­با تو بودن­­ ها چه ­شد؟ پاییزِ دلتنگی­ است

من که خاکستر شدم،  امّا تو هنگامِ وداع          کاش قدری بر­لبانت ­آهِ ­حَسرت داشتی

تو در دلِ منی و دیگران نمی­دانند                       تو چشم بسته­ ای و کرده ­ای فراموشم

چرا زبان بگشایم؟ که دَردهایِ بزرگ                          به جُز سکوت ندارند مَرهمی دیگر

شعر

  معنی برگرد و مرهم سکوت  معنی برگرد و مرهم سکوت

لذت دیوانگی و شادمانی از

لذت دیوانگی و شادمانی از بازگشت ایلو برای بردن جان

گزیده ای از هلاکی همدانی

لذت دیوانگی در سنگ ز طفلان خوردن است  …

بهر خرسندی خود گر دل من آزاری                    دل آزرده من را به چه خُرسند کنی؟

شمع گریان و من از دیده تر اشک فشان                  همه شب تا به سحر ماتم هم داشته ایم

خوی ما با ستم یار چنان بوده که یار                     لطف میکرده و ما چشم ستم داشته ایم

یار دل برد و پی بردن جان وعده نمود                          شادمانیم که یک بار دگر می‌آید!

شعر