Monthly Archives: May 2018

روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست

دلم گرفته ای دوست! روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست

گزیده ای از هوشنگ ابتهاج

به تو ای دوست سلام

دل صافت نفس سرد مرا آتش زد

کام تو نوش و دلت گلگون باد

بهل از خویش بگویم که مرا بشناسی

روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست              یار دیرینه من درد و غم رسواییست

عقل و هوشم همه مدهوش وجودی نیکوست                ولی افسوس که روحم به تنم زندانیست

چه کنم با غم خویش؟             گه گهی بغض دلم میترکد  دل تنگم زعطش میسوزد

شانه ای میخواهم    که گذارم سر خود بر رویش و کنم گریه که شاید کمی آرام شوم

ولی افسوس که نیست

کاش میشد که من از عشق حذر میکردم                یا که این زندگی سوخته سر میکردم

ای که قلبم بشکستی و دلم بربودی                  زچه رو این دل بشکسته به غم آلودی؟

من غافل که به تو هیچ جفا ننمودم                           بکن آگه که کدامین ره کج پیمودم

ای فلک ننگ به توخنجرت ازپشت زدی                 به کدامین گنه آخرتو به من مشت زدی؟

کاش میشد که زمین جسم مرا می بلعید                  کاش این دهر دورو بخت مرا برمی چید

آه ای دوست که دیگر رمقی درمن نیست                       تو بگو داغتر از آتش غم دیگر چیست؟

من که خاکسترم اکنون و نماندم آتش – دیگر ای بادصبا دست زبختم بردار – خبر از یار نیار

دل من خاک شد و دوش به بادش دادم – مگر این غم زسرم دور شود

ولی انگار نشد – بگو ای دوست چرا دور نشد؟

بِهِل= بگذار؛ رها کن— کسی که بدهی خود را پرداخته یا حساب خود را واریز کرده و قرض و طلبی نداشته باشد.

شعر

من تماشای تو می کردم و غافل بودم        کز تماشای تو خَلقی به تماشای منند

گقته بودی که چرا محو تماشای منی            و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی

مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود          ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی

گزیده ای از فریدون مشیری

دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من      گر از قفس گریزم کجا روم، کجا من؟

کجا روم که راهی به گلشنی ندارم      که دیده بر گشودم به کنج تنگنا من

نه بسته ام به کس دل نه بسته کس به من دل           چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

ز من هر آن که او دور چو دل به سینه نزدیک        به من هر ان که نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی      که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

زبودنم چه افزود ؟ نبودنم چه کاهد؟       که گوید به پاسخ که زنده ام چرا من

ستاره ها نهفتم در آسمان ابری       دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من

گزیده ای از سیمین بهبهانی

روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست

روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست

کجا برم به کی بگم

کجا برم، به کی بگم؟

شعر

وقتی میری تنهام و، نمی­ گیری دستام رو، به کی بگم؟

 وقتی میری داغونم، حالم رو نمیدونم، به کی بگم؟

بعد تو من دردهام رو، غُصّه­ هایِ شب هام رو، به کی بگم؟

بدونِ تو میترسم، تو حواست نیست اصلاً، به کی بگم؟

بیا چشام به این دَرِه، بدونِ تو نمی‌گذره، شبایی که خرابه حالم!

کجا برم که بعدِ تو، خیابونایِ شهرِ من، نگاهت رو یاد من نیارن؟

او گم شد و من محرومم و هم میترسم

او گم شد و من محرومم و هم میترسم

گزیده ای از اخوان ثالث

بوی آن گمشده گل را ز چه گلبن خواهم؟         که چو باد از همه سو می دوم و گمراهم

همه سر چشمم و از دیدن او محرومم                        همه تن دستم و از دامن او کوتاهم

داشتم یاری و یاران چه قیامت یاری                    قامتی داشت به دلخواه و رخی زیبا هم

دیگر از دیدن چشمان سیه می ترسم                    که سیه چشم مهی با نگهی زد راهم

باده ای هست و پناهی و شبی شسته و پاک       جرعه ها نوشم و ته جرعه فشانم بر خاک

 نم نمک زمزمه واری ، رهش اندوه و ملال           می زنم در غزلی باده صفت   آتشناک

باده کم کم دهدم شور و شراری که مپرس          بزدم ، افتان خیزان ، به دیاری که مپرس

 گوید آهسته به گوشم سخنانی که مگوی          پیش چشم آوردم باغ و بهاری که مپرس

آتشین بال و پر و دوزخی و نامه سیاه                 جهد از دام دلم صد گله عفریته ی آه

بسته بین من و آن آرزوی گمشده ام                  پل لرزنده ای از حسرت و اندوه نگاه

 گرچه تنهایی من بسته در و پنجره ها            پیش چشمم گذرد عالمی از خاطره ها

 مست نفرین منند از همه سو هر بد و نیک        غرق دشنام و خروشم سره ها ، ناسره ها

 گرچه دل بس گله ز او دارد و پیغام به او                 ندهد بار ، دهم باری دشنام به او

 من کشم آه ، که دشنام بر آن بزم که وی           ندهد نقل به من، من ندهم جام به او

 روشنایی ده این تیره شبان بادا یاد                              لاله برگ تر برگشته ، لبان ، بادا یاد

شوخ چشم آهوک من که خورد باده چو شیر            پیر می خوارگی ، آن تازه جوان ، بادا یاد

 باده ای بود و پناهی ، که رسید از ره باد            گفت با من : چه نشستی که سحر بال گشاد

 من و این ناله ی زار من و این باد سحر                       آه اگر  ناله ی زارم نرساند به تو باد

شعر

دیوانه تر از من

دیوانه تر از من !

گزیده ای از علیرضا آذر

ایلو بنشین، خاطره­ ها را رو­کن       لب وا کن و با واژه بزن جادو کن

ایلو تو بگو، حرف بزن، نوبتِ توست       بعد از من­ و جان­ کندنِ ­من، نوبتِ ­توست

ایلو مگذار از دَمِ خود دود شوم         ایلو مپسند این همه نابود شوم

ایلو بنشین، سینه و سَر آوردم          پیمانم و خونابِ جگر آوردم

پیمانم و خون در دَهَنم می­رقصد      دستانِ جنون در دهنم می­رقصد

مجنونِ­ تو هستم که فقط­ گوش­ کُنی       بُگذاری­ اَم و باز فراموش کُنی

دیوانه تر از من چه کسی هست، کجاست؟     یک عاشقِ این گونه از این دست کجاست؟

من را  بُگُذار عشق  زمین­ گیر  کُند       این  زخم سراسیمه  مرا پیر   کُند

این پِچ ­پِچِ­ ها چیست؟ رهایم بکنید        مردم! خبری نیست، رهایم بکنید

من را بگذارید که پامال شود         بازیچهِ اطفالِ کهنسال شود

من را بگذارید به پایان برسد            شاید لَت و پارَم به خیابان برسد

من را بگذارید بمیرد، به دَرَک            اصلاً برود خاک بسر شَد، به دَرَک

من شاهدِ نابودیِ دنیایِ منم         باید بروم دست به کاری بزنم

حرفت همه ­جا­ هست، چه باید بکنم؟      با این همه بُن بست چه باید بکنم؟

من عشق شدم، مرا  نمی­ فهمیدند        در شهرِ خودم مرا  نمی­ فهمیدند

این دغدغه را تاب نمی آوردند             گاهی همگی مسخره‌ام می‌کردند

بعد از تو به دنیایِ دلم خندیدند         مَردُم به سراپایِ دلم خندیدند

ایلو تو ندیدی که چه با من کردند؟     مَردُم چه بلاها به سَرَم آوردند؟

من پایِ بدی های خودم می مانم      من پایِ بدی هایِ تو هم می مانم!

این ها همه کم لطفیِ دنیاست عزیز                    این شهر مرا با تو نمی خواست عزیز

دیوانه ام، از دستِ خودم سیر شدم               با هر کسِ همنامِ تو درگیر شدم

ای تُف به جهانِ تا ابد غم بودن                   ای مرگ بر این ساعتِ بی هم بودن

یادش همه جا هست، خودش نوشِ شما                         ای ننگ بر و مرگ بر آغوشِ شما

شمشیر بر آن دست که بر گردنش است                       لعنت به تنی که در کنارِ تنش است

 

شعر

سعی کردم، ولی از پا درآمدم

سعی کردم، ولی از پا درآمدم

سعی کردم که تو را “کم” کنم از زندگی‌ام          زندگی کم شد و دیدم تو شدی زندگی‌ام!

شکسته تقدیر و شکسته تدبیر و شکسته تصویرم!       بغل بغل بغضم! نفس نفس مرگم! ولی نمیمیرم

شعر

گنجشکی که سال­ها ‎بر سیمِ برق نشسته … از شاخهِ درخت می­ترسد

می­خواهم ­تو را بکشم؛ امّا­، چاقو را در سینه ­خودم ­فرو­ می­کنم … تو­ کشته خواهی شد ،یا من؟

نبودنت، نقشه خانه را­ عوض کرده­ است؛ و هرچه مى­گردم،آن گوشه دیوانه اتاق را پیدا نمى­کنم؛

احساس مى­کنم،کسى­ که ­نیست، کسى­ که ­هست ­را، از پا در مى­آورد.

گزیده ای از گروس عبدالملکیان

ابر را دیدم، ناله کردم، دلم شکست

ابر را دیدم، ناله کردم، دلم ­شکست

گزیده ای از کلیم کاشانی

ابر را دیدم که چون من چشمِ گریانی نداشت  …  

شیرینم و مغز سخنانم  تلخ است              عیشِ همه عالم از زبانم تلخ است

من، هم از خویش در عذابم که مدام     از گفتن حرف حق دهانم تلخ است

ناله کردم، دلِ صیاد مرا نرم کند       این اثر داد که آخر قفسم ز آهن کرد

بلبل، هوس گلبن  باغم نکند            پروانه هم آهنگ چراغم نکند

زین گونه که روزگار برگشته ز من            گر آب شوم،تشنه سراغم نکند

تشنه چون یک جرعه خواهد، کوزه و دریا یکی است

آستان و مسند دنیا، بر دانا یکی است

…  ز آهم نترسد آن که دلم را شکست

زینسان­ که ­جهان ­را ­خبری ­از ­غم ­ما ­نیست         ما هم ­خبری از غم ایام ­نگیریم

موجیم که آسودگی ما عدم ماست                   ما زنده به آنیم که آرام نگیریم

ما هیچ نداریم جز از ساقی ­و مطرب            منت نکشیم از­ کس ­و ­انعام­ نگیریم

دلبسته ­سازیم ­و ­اسیر می ­نابیم                  گه موج ­شرابیم­ و ­گهی ­تار ربابیم

چون ز خاک خاکساری،   گل  دمیدن سر  کند

سر شود  یک  دسته  گل­،  خاک بر سر  کرده  را

شعر

عجب جایی به داد من رسیدی

ایلویِ من، عجب جایی به دادِ من رسیدی!

عجب جایی به داد من رسیدی تا من دنیارو زیباتر ببینم
تا من اونقد بخوام زنده بمونم باهات رویامو تا آخر ببینم
عجب جایی به داد من رسیدی تا من دنیارو تنهایی نگردم
تو تنها آدمی هستی که هیچوقت باهاش احساس تنهایی نکردم
تا از پیشت میرم دلتنگ میشم مرورت میکنن حرم نفس هام
به هیچکی جز تو احساسی ندارم به جز تو از خدا چیزی نمیخوام
تا وقتی که تو رو دارم کنارم چه فرقی داره کی هست و کی نیست
بگو داریم تو بیداری میبینیم که بین دستامون هیچ مانعی نیست
عجب جایی به داد من رسیدی تا من دنیارو زیباتر ببینم
تا من اونقد بخوام زنده بمونم باهات رویامو تا آخر ببینم
عجب جایی به داد من رسیدی تا من دنیارو تنهایی نگردم
تو تنها آدمی هستی که هیچوقت باهاش احساس تنهایی نکردم
پر از خوشحالی بی وقفه میشم تا دستام توی دستای تو میره
شاید این لحظه باور کردنی نیست که از خوشحالی من گریه ام میگیره
ببین تا پر شدم از ناامیدی غمو از تو دلم بیرون کشیدی
غمو از تو دلم بیرون کشیدی دارم دنیارو زیباتر میبینم
عجب جایی به داد من رسیدی
عجب جایی به داد من رسیدی تا من دنیارو زیباتر ببینم
تا من اونقد بخوام زنده بمونم باهات رویامو تا آخر ببینم
عجب جایی به داد من رسیدی تا من دنیارو تنهایی نگردم
تو تنها آدمی هستی که هیچوقت باهاش احساس تنهایی نکردم

میلاد افشین

شعر

این منم و آن تویی

ایلویی، این منم و آن تویی

آنکه دائم نفسش حس تو را داشت منم         این چنین عشق تو در سینه نگهداشت منم

آنکه در ناز فرو رفته و شاداب توئی           آنکه دل کاشت ولی دلهره برداشت منم

آنکه هرگز نگشود دفتر احساس توئی         آنکه رویای تو را خاطره پنداشت منم

آنکه کافر به دل مومن من بود توئی          آنکه هر شعر تو را معجزه انگاشت منم

آنکه بر سینه ی من خنجر غم کوفت توئی          او که قامت به قد تیر برافراشت منم

او که در باغ غزل گشت و خرامید توئی        او که یک بوته در این باغچه نگذاشت منم

او که عاقل شد و راه خردش جست توئی            آن که در مزرعه اش بذر جنون کاشت منم

سرخوش پارسا

شعر